‫«یک صبح زیبا»
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫مترجم: «حامی مغیثی»
« تـنظيـم زيـرنویـس از: « آرِن زُهرابـی
‫اومدم.
‫اجازه بده.
‫کجا گذاشتمش...
‫کلید رو؟
‫آره، کلید رو می‌گم.
‫پشت دره.
‫روی قفل ولش کردی.
‫در کجاست؟
‫در دقیقاً جلوی خودته.
‫کید توی قفل دره.
‫ای بابا، نیست!
‫عصبانی نشو.
‫سعی کن دستگیره در رو پیدا کنی.
‫بعد بچرخونش.
‫پیداش کردم.
‫پیداش کردی؟ دستگیره رو می‌چرخونی؟
‫آره، وایستا.
‫کدوم‌طرفی بود؟
‫سمت راست.
‫درست شد.
‫سلام بابا.
‫سلام عزیزدلم.
‫بشین اینجا.
‫حالت خوبه؟
‫خیلی خوبم.
‫البته به جز مشکلات جزئیم.
‫تو چی؟
‫منم خوبم.
‫حال بچه‌ای که مواظبشی چی؟
‫منظورم... بچه خودته.
‫لین؟
‫معلمش مریض شده داره حسابی کیف می‌کنه.
‫اتفاق اذیت‌کننده‌ای نیست؟
‫فقط امیدوارم از درس‌هاش عقب نمونه.
‫بگیر.
‫وسایلت چی؟ ‫خودت منظورم رو می‌فهمی دیگه.
‫خیلی درگیر کارمم.
‫چیزی به مراسم بزرگداشت نمونده.
‫منم مشغول ترجمه ‫نامه‌های آنه‌ماری شوارتسنباخم.
‫چی گفتی؟
‫نویسنده سوئیسی آلمانیه.
‫از آشناهای کلاوس مان.
‫اسم کلاوس مان رو می‌شناسم.
‫پسر توماس مان بود، نویسنده موردعلاقه‌ت.
‫آره، از دست من... راست می‌گی.
‫کمکت کنم؟
‫گوشیت رو بذار کنار.
‫گمونم بهتره دستم باشه.
‫آدم نمی‌دونه لیلا کی زنگ می‌زنه.
‫خب... اگه زد جواب می‌دم.
‫- اگه زنگ زد جواب می‌دیم. ‫- می‌دیم؟
‫گمون نکنم ایده خوبی باشه.
‫چرا نباشه؟ قبلاً هم زنگ زده.
‫خیلی‌خب.
‫بیا.
‫می‌شه بریم پارک؟ همه بچه‌ها رفتن اونجا!
‫اول بوسم کن.
‫مدرسه چطور بود؟
‫تمرین تیراندازی داشتیم.
‫یعنی چی؟
‫برای آمادگی علیه تروریست‌ها.
‫یعنی چی کار کردید؟
‫روی زمین دراز کشیدیم و منتظر پلیس موندیم.
‫چه خوب. خیالم راحت شد.
‫- مال توئه؟ ‫- آره، مرسی.
‫قابلی نداشت.
‫جرمی، از خانم تشکر کن!
‫کلمان؟
‫«خانم»؟ انقدر پیر شدم؟
‫از پشت عینک نشناختمت.
‫چه پسر خوشتیپیه.
‫مرسی.
‫بزرگ شده.
‫- خودت خوبی؟ ‫- آره، تو چطوری؟
‫دیگه قطب شمال نیستی؟
‫نه... برگشتم پاریس.
‫عمراً بدونی چقدر حوصله‌سربره.
‫ترجمه نامه‌ها رو تموم کردی؟
‫- هنوز یادته؟ ‫- کارهای آنه‌ماری شوارتسنباخ رو خوندم.
‫- خودم کتابی ازش بهت دادم. ‫- «سرزمین وعده‌هایمان کجاست؟»
‫توی قایقی بین تاسمانی و جنوبگان خوندمش.
‫- خوشت اومد؟ ‫- از کتابه؟
‫آره، خیلی.
‫- از سفرت چی؟ ‫- خوب بود.
‫جز موقعی که دریازده شدم.
‫می‌خواستم همین رو بشنوم.
‫زنگ نزدی.
‫تو باید زنگ می‌زدی.
‫چرا من؟
‫چون تو رفتی مسافرت.
‫برای همیشه که نرفتم. ‫بعدم دلیل نمی‌شه.
‫راست می‌گی.
‫ساعتی طول کشید تا به ساحل برسیم.
‫اولین باری بود که جنگ را ‫از نزدیک تجربه می‌کردم.
‫در لحظه‌ای...
‫با یکی از موانع زیر آب که توسط ‫آلمان‌ها درست شده بود، برخوردیم.
‫در دامشان افتاده بودیم.
‫از ما خواستند کرجی را تخلیه کنیم،
‫و سکوی شیب‌دار پایین آمد.
‫بسیاری از کسانی که جلوی قایق ایستاده بودند،
‫بلافاصله توسط دشمن کشته شدند،
‫آن‌هایی که تیر نخوردند ‫با ابزار سنگین‌وزنشان...
‫به درون آب انداخته شدند. ‫بساری از آنان غرق شدند.
‫«درخواست»؟
‫«تقطیر توی دیگ بخار» چی می‌شه؟
‫عه... «لوله خمیده» چی می‌شه؟
‫به نوعی شناسنامه‌ای برای ‫شراب کالوادو و بشکه‌ست.
‫در این بالا شماره مخازن نوشته شده.
‫دلم خواست بغلت کنم. ‫تو دلت نمی‌خواست لین؟
‫- چرا. ‫- توئم باید بغلم کنی.
‫زودباش حاضر بشو. کلی کار داریم.
‫چه کاری؟
‫باید به مامان مامان‌بزرگ سر بزنیم،
‫بعد بریم پیش بابابزرگ.
‫مجبورم نکن بیام.
‫ذره‌ای شور و اشتیاقم بد نیست.
‫خیلی وقته ندیدیشون.
‫خوشحال می‌شن ببیننت.
‫بگیر.
‫اومدم.
‫سلام لین.
‫- چقدر خوشحالم می‌بینمت. ‫- منم همین‌طور.
‫بیا تو.
‫- سلام ژاکلین. ‫- سلام ساندرا.
‫کمکت کنم؟
‫حالت چطوره؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫- خسته نیستی؟ ‫- گاهی اوقات سخته واسم...
‫که دووم بیارم.
‫هر از گاهی می‌رم بیرون،
‫می‌رم پیش آرایشگر، یا مثلاً...
‫می‌رم پدیکور می‌کنم، مانیکور می‌کنم،
‫تازه دندون‌پزشکی که بماند،
‫چشم‌پزشکی، گوش‌پزشکی. ‫خلاصه نگم برات.
‫نمی‌شه به همه‌شون رسید.
‫البته منم زیاد به خودم نمی‌رسم، ‫دیگه بهرحال...
‫وگرنه کل وقتم رو می‌گیره.
‫همه‌شم که نمی‌شه برم بیرون.
‫گاهی اوقات نا ندارم از پله‌ها برم پایین.
‫یکی باید بره پایین کمکم کنه،
‫که مطمئن بشه چیزیم نمی‌شه.
‫منم جوری نرده‌ها رو می‌چسبم،
‫انگار میله‌های زندان رو چسبیدم.
‫سر همین کمی رمق و انرژی ندارم.
‫بعدشم که توی خیابونم،
‫وقتی که سوار صندلی چرخ‌دارم،
‫ملت جور عجیبی بهم نگاه می‌کنن.
‫چون می‌دونن خیلی پیرم.
‫ولی خیلی مهربونن.
‫می‌گن «آخی، پیرزن طفلکی،
‫روی صندلی چرخ‌داره.»
‫ولی من حالم خوبه، همیشه روبه‌راهم.
‫ترحم از کسی قبول نمی‌کنم.
‫جلوشون مظلوم‌نمایی نمی‌کنم.
‫آدم باید نشون بده که زنده‌ست.
‫که همچنان داره زندگی می‌کنه.
‫که نیازی به ترحم نداره.
‫آدم هیچ‌وقت نباید ترحم رو قبول کنه.
‫- این هفته شیلا نیومد پیشت؟ ‫- چرا.
‫البته مدتی می‌شه که ندیدمش.
‫وقتی میاد پیشت خیلی کیفت کوکه.
‫واقعاً.
‫- همیشه می‌ترسم... ‫- که دیگه نیاد پیشت؟
‫از همین می‌ترسم.
‫تو که می‌دونی دوستت داره.
‫آره، واقعاً داره.
‫ولی برای خودش کلی...
‫مشغله داره.
‫آره... دقیقاً.
‫ولی همچنان هر هفته بهت سر می‌زنه.
‫نقاشیم رو تموم کردم. برای توئه.
‫مرسی.
‫ببخشید عزیزدلم، کمی درد دارم.
‫- کمکت کنم بری دستشویی؟ ‫- آره.
‫بیا ببرمت.
‫کاسه توالت اونجاست.
‫نه، این‌طرفیه.
‫خوبی؟
‫آره، نگران من نباش.
‫جوابش رو نمی‌دی؟
‫بابامه.
‫- یعنی مشکلی براش پیش اومده؟ ‫- پس واسه چی زنگ بزنه؟
‫حرفت زشت بودها.
‫خودم بهش زنگ می‌زنم، خب؟
‫منم یه خرده بخورم؟
‫مرسی.
‫پسش نمی‌دی؟
‫خوشمزه‌ست.
‫پسش بده!
‫بده دیگه، بستنی خودمه!
‫حالش رو به وخامته.
‫نه می‌تونه خودش بره دستشویی، ‫نه حتی لباس خواب تنش کنه،
‫توهماتش وخیم شده.
‫پدرت بیشتر از یکی دو بار،
‫یا حتی سه بار در روز نیاز داره ‫که کسی بهش سر بزنه.
‫بهترین تصمیم اینه که بره جایی بمونه.
‫خودتم موافقی دیگه؟
‫آره.
‫لیلا و خاله‌ات دنبال ‫خانه سالمندان خصوصی‌ان.
‫ولی چنین جایی توی پاریس ‫هزینه‌هاش خیلی سنگینه.
‫با حقوق بازنشستگی استاد دانشگاه ‫نمی‌شه خرجش رو داد.
‫و هیچ‌کسم توی خانواده ‫توان تأمینش رو نداره.
‫منم به دو تا خانه سالمندان که ‫هزینه‌شون کم بود سر زدم،
‫همه‌شون پولکی‌اند.
‫خیلی وضعیت ناجوریه.
‫کلی داستان‌های ترسناک ازشون ‫توی روزنامه‌ها می‌نویسن.
‫ولی چند مورد برات کنار گذاشته بودم.
‫مرسی.
‫فعلاً فقط دو مورد خانه سالمندان ‫عمومی رو می‌تونم پیشنهاد کنم.
‫اونی که توی خیابون هجدهمه ‫به نظر جای بدی نمیاد.
‫بگذریم... خودت رو براش آماده کن. ‫اصلاً خوشایند نیست.
‫پدرت ممکنه گ.ل.1 باشه.
‫یعنی چی؟
‫برای سطح خودمختاریه.
‫حداکثرش سطح یکه.
‫پیش بیمارهای سن‌دارتر می‌مونه، ‫مثلاً بیماران آلزایمری...
‫اون‌هایی که من دیده بودم ‫با زامبی فرقی نداشتن.
‫ولی از اونجا که نمی‌تونه ببینه، ‫شاید متوجه نشه.
‫مرسی.
‫فهرست انتظار خانه سالمندان عمومی ‫خیلی بلند و بالاست.
‫ممکنه یکی دو سالی طول بکشه.
‫باید یکی از بیمارها فوت کنه ‫که جای خالیش رو بدن به کسی.
‫توی مراکز خصوصی بهتر نتیجه می‌گیری.
‫فوقش خونه‌ش رو می‌فروشی.
‫بعدشم تصمیم با خودت که ‫با وسایلش چی کار کنی.
‫انقدر ضروریه؟
‫معلومه!
‫اگه قراره پنج هزارتا در ماه بدیم، ‫باید از جایی جور کنیم دیگه.
‫نمی‌شه که مستمری‌ش رو حروم کنیم،
‫اونم سر خونه‌ای که هیچ‌وقت ‫قرار نیست برگرده توش.
‫کتاب‌هاش چی؟
‫نمی‌دونم.
‫اهداشون کن.
‫یا بندازشون دور.
‫بندازمشون دور؟
‫یهو بگو بسوزون!
‫خودت بگیرشون!
‫شوخی می‌کنی؟ کتابخونه من جا داره؟
‫انبارت چیه؟
‫جای سوزن انداختن نداره.
‫جون بابام به کتاب‌هاش بسته‌ست.
‫ولی آخه چی کارش می‌شه کرد؟
‫یک ساعت پیاده تا پایگاه راه بود.
‫هوا داشت سرد می‌شد. نسیم خنکی می‌اومد.
‫زیر سی درجه بود.
‫قبل اینکه برم بیرون ندیدم هوا چطوریه.
‫حسابی مست بودیم.
‫بعدش صدایی شنیدم.
‫درواقع می‌شه گفت حسش کردم.
‫ضربه خفیفی حس کردم.
‫بعد صدای دیگه‌ای شنیدم که بلندتر بود.
‫یخ زیر پاهامون کمی لرزید.
‫من و یانیک نگاهی به همدیگه انداختیم.
‫چند لحظه مکث کرده بودیم، ‫ولی جفتمون داستان رو فهمیدیم.
‫چی بود؟
‫یانیک اول گفت:
‫«فقط ضربه‌ی فک پلنگی انقدر محکمه».
‫مدتی بود که دنبال ما افتاده بود.
‫فک پلنگی؟
‫چه‌جور موجودیه؟
‫از اون شکارچی‌های وحشیه.
‫سلطان آب‌های قطب جنوب‌ان.
‫شوخی می‌کنی. سر به سرم می‌ذاری.
‫اصلاً.
‫خودشون می‌دونن در صدر زنجیره‌ی غذایی‌ان.
‫پنگوئن و شیر و گرازهای دریایی رو می‌خورن...
‫وقتی تو خشکی باشیم ازمون دوری می‌کنن.
‫ولی اگه آدم رو با پنگوئن اشتباه بگیرن، ‫حتی لحظه‌ای درنگ نمی‌کنن.
‫شوخی نکن!
‫شوخی ندارم.
‫برو خودت از گوگل تحقیق کن.
‫همسرت و بچه‌ات با این ‫مسافرت رفتنت مشکلی ندارن؟
‫معمولاً که مشکلی ندارن. ‫سفرهای من خیلی طولانی‌ان.
‫از طرفی عاشقانه هم هست.
‫از نظر والری که این‌جوری نیست.
‫زیاد ازش حرف نمی‌زنی. ‫فقط یک بار دیده بودمش.
‫خودت اگه سوالی درموردش داری بپرس.
‫خیلی وقته با همدیگه‌اید؟
‫تقریباً ده سالی می‌شه.
‫و اینکه... رابطه‌تون خوبه؟
‫راستش رو بگم معمولیه.
‫به خاطر سفرهات؟
‫مسئله فقط این نیست.
‫از همدیگه دور شدیم.
‫هنوز عاشقشی؟
‫می‌پرسی هنوز عاشق همدیگه‌ایم؟
‫واسه چی می‌خندی؟
‫سوالت خنده‌دار بود.
‫تو با کسی آشنا نشدی؟
‫من؟ نه.
‫باورم نمی‌شه.
‫راست می‌گم.
‫بعد فوت جولیان عاشق نشدی؟
‫پنج سال اخیر با کسی آشنا نشدم.
‫هنوز نتونستی توی دلت ‫جا برای کس دیگه باز کنی؟
‫نه، گمون نکنم مشکل این باشه.
‫صرفاً حس می‌کنم عشق و عاشقی از من گذشته.
‫انقدر این حرف‌های پیرزن‌ها رو نزن.
‫هنوز وقت برای عاشق شدن داری.
‫خداحافظ.
‫مخاطبان از احساسات مثبت لذت می‌برن.
‫ولی بنا بر تحقیقات بیشترین حسی که ‫بهشون دست داده خشمه.
‫مقالاتی که مخاطبان رو عصبانی می‌کنه،
‫سی درصد احتمالش بیشتره که...
‫شما ساندرا کینزلر هستید؟
‫دختر جرج کینزلر؟
‫خودمم.
‫گفته بودن شما از مترجمان‌شون هستید. ‫ایشون استاد من بودن.
‫واقعاً استاد خوبی بودن. ‫هنوز نطق‌هاشون رو می‌خونم.
‫اگه بشنوه خیلی خوشحال می‌شه.
‫می‌شه ایمیل ایشون رو بدید؟ ‫می‌خوام براشون پیامی بنویسم.
‫عه، آره... ایمیل خودم رو بهت می‌دم.
‫بنا بر مشکلاتش نمی‌تونه چیزی رو بخونه.
‫برای من بنویس که خودم براش بخونم.
‫حالشون خوبه؟
‫مشکلات سلامتی داره.
‫خدا کنه زیاد جدی نباشه.
‫جدیه.
‫پدرم بیماره.
‫معذرت می‌خوام، خداحافظ.
‫موافقی؟
‫نمی‌شه که تغییری صورت ندیم.
‫اینجا تنها زندگی کردن برات سخته.
‫آره.
‫نمی‌تونی مسیر رفت و برگشتت رو پیدا کنی.
‫حملات پانیک بهت دست می‌ده، ‫مدام احساس سردرگمی داری.
‫درسته.
‫پس باید براش راه‌حلی پیدا کنیم.
‫با همدیگه پیداش کنیم. ‫چون این وضعیت آزاردهنده‌ست.
‫آره.
‫نظرت چیه؟
‫باید ببریمت جایی که مواظبت باشن،
‫بهت رسیدگی بشه.
‫تا مدتی توی بیمارستانی بمونی، ‫که راه‌حل درازمدتی براش پیدا کنیم.
‫موافقی آقای کینزلر؟
‫«موافقت کردن»...
‫از نظرم کمی واژه توهین‌آمیزیه.
‫چه واژه‌ای رو ترجیح می‌دی؟
‫- آقای کینزلر اینجان؟ ‫- بله، بیاید بالا.
‫- شما... ‫- همسر سابقشونم.
‫همراه‌هاش اومدن.
‫ایشون خواهرشه، ایشونم دخترش.
‫ایشون پزشکشون.
‫اینم خود آقای کینزلر.
‫عزیزدلم، کمک پزشک‌هات اومدن.
‫خودشون می‌برنت بیمارستان.
‫منم تا آمبولانس باهات میام.
‫تمام مدت کنارت می‌مونم.
‫کمکشون کنیم راه برن؟
‫خودش می‌تونه راه بره، ‫ولی طبقه پایین کمک می‌خواد.
‫باشه، پس صندلی چرخ‌دار آماده می‌کنیم.
‫می‌رم وسایلش رو جمع کنم.
‫می‌ذاریمتون روی صندلی چرخ‌دار.
‫باید خبری بهت بدم.
‫اولین مأموریت ان‌ای‌وی-کاپ ۲۱ام ‫رو انجام دادم.
‫- چی هست؟ ‫- گروه بوم‌شناس مخالف خشونتیه.
‫چه عالی.
‫- خب؟ ‫- پرتره‌ای از مکرون رو پایین آوردم.
‫چیه؟
‫برای آموزش بدون خشونت ‫سه ساعت زودتر باید می‌رفتیم اونجا.
‫توضیح دادن که مأموریتشون ‫اساساً قانونی نبود،
‫و خطر پنج سال زندان و هفتاد و پنج هزار یورو ‫جریمه رو به جون خریدیم.
‫برمی‌گرده به ماکرون رأی می‌ده، ‫بعد عکسش رو میاره پایین.
‫خودتم به ماکرون رأی دادی‌ها.
‫روی سرم اسلحه گذاشته بودن. ‫رأی دلی خودم نبود.
‫رأی منم دلی نبود.
‫آدم در عین حال می‌تونه ‫موافق و مخالف چیزی باشه.
‫افکار آدم پیچیده‌ست.
‫پیچیدگیش رو نمی‌شه درک کرد.
‫وقتی رسیدیم تالار شهر ‫با آغوش باز ازمون پذیرایی کردن.
‫بعد متوجه شدیم برای پایین آوردنش...
‫همراهمون پیچ‌گوشتی نداریم.
‫باید ابزارآلاتی پیدا می‌کردیم.
‫بعدم گم و گور شدیم.
‫البته با وضع زانوهای من، ‫برام سخت بود که بخوام بدوئم.
‫معذرت می‌خوام. پدرم پنج ساعتیه که منتظره.
‫الآن میایم پیشتون.
‫ازم چی می‌خوان؟ نازی‌ان؟
‫نه بابا، اینجا بخش اورژانسه.
‫لیلا چی؟
‫- داره چی کار می‌کنه؟ ‫- اتاق کناری منتظره.
‫حقش نیست چنین بلایی سرش بیاد.
‫بلایی سرش نمیاد.
‫می‌رم خبرش کنم.
‫- زودی می‌بینمت. ‫- آره!
‫می‌خواد تو رو ببینه.
‫لیلا پیشش موند.
‫من باید برم. پرستار بچه‌ام منتظره.
‫پس منم می‌رم.
‫شما برید، ما می‌مونیم.
‫می‌شه کمی ازش بخورم؟
‫خبری درمورد اتاق اورژانس ‫توی تلویزیون دیدم.
‫آمریکا دیگه مشکلات بخش اورژانس نداره.
‫ای بابا.
‫نقشه‌ی خوبی هم براش داشتن، ‫کمک‌های اورژانسی رو توی فروشگاه‌ها گذاشتن.
‫غرفه‌های پزشکی با حضور پرستارانی تأسیس کردن ‫که به فوریت‌های جزئی رسیدگی کنن.
‫البته ارزشش رو داره. ‫ملت اونجا می‌رن خرید.
‫این‌جوری دیگه زحمتش از دوش ‫فوریت‌های بیمارستانی برداشته می‌شه.
‫و هزینه‌های بیمارستان اونجا هم کم نیست.
‫من دیگه باید برم.
‫منم همین‌طور.
‫سلام.
‫بدموقع که نیومدم؟
‫نه، امروز سرم خلوته.
‫دلم می‌خواست محل کارت رو ببینم.
‫خوب کردی اومدی.
‫این طبقه مال همکاران زمینیه.
‫عاشق سنگ و صخره‌ان.
‫البته منم خوشم میادها، ‫ولی مال ما کوچیک‌تره.
‫- چنین تکنولوژی ضعیفی برای مرکز تحقیقاتی؟ ‫- می‌دونم ناامیدکننده‌ست.
‫بیشتر تحلیل‌ها جای دیگه انجام می‌شه.
‫اینجا ما از مغزمون کار می‌کشیم ‫و نمونه‌های آزمایشی رو آماده می‌کنیم.
‫اینجا طبقه فرازمینی‌هاست.
‫اینجا از عالم عقلا خارج می‌شیم.
‫ایشون اورلیه. پونزده سالیه ‫با همدیگه همکاریم.
‫ایشون ساندراست. یکی از دوستانم ‫که اومده بهم سر بزنه.
‫- آماده‌سازیش تموم شد؟ ‫- بالأخره پرتوش رو تنظیم کردم.
‫متوجه مشکل تثبیت ام‌ای‌بی شدی؟
‫تصویر خوبی می‌رسه دستت، ‫تنظیمش می‌کنی،
‫بعد از دستت می‌پره. ‫باید از اول همه‌ش رو ناجام بدی.
‫یعنی به اندازه کافی ازت حمایت نمی‌شه؟
‫واقعاً داری چنین سوالی می‌پرسی؟
‫معلومه که به اندازه کافی می‌شه.
‫مسئله اینه من همیشه دارم ‫تنظیمات دقیقه نودی رو انجام می‌دن.
‫دفعه قبل که من انجام دادم.
‫آخرین بار که تو انجام دادی ‫هیچی توش مشخص نبود.
‫کارت رو عجله‌ای تموم کردی.
‫من دیگه می‌رم.
‫امشب نمونه‌ها رو برات میارم. ‫ببر مهر و مومش کن.
‫تا فردا صبح باید نمونه‌ها رو تحویل بدیم.
‫خداحافظ.
‫پس محل کارت اینجاست؟
‫ظاهراً جای دنجیه.
‫بستگی داره. گاهی اوقات پرتنشه.
‫چرا؟
‫از ترس گند زدن به آزمایشات،
‫یا خراب کردن نمونه ارزشمند،
‫یا نفهمیدن نتایج آشکار.
‫می‌خوای طیف‌سنج جرمی‌مون رو نشونت بدم؟
‫چی‌چی؟
‫کارش تجزیه و تحلیل ماده‌ست. ‫بهترین ابزار دنیاست.
‫خوشحال می‌شم.
‫پس بیا.
‫ظاهراً متوجه نشدی کارش چیه.
‫بهش می‌گن میکروپروب یونی.
‫البته این آخرین مدلش نیست، ‫ولی کارمون رو راه می‌ندازه.
‫نمونه‌ها رو می‌ذاریم اونجا،
‫آزمایشات رو انجام می‌ده،
‫و تصویرش روی اون صفحه ظاهر می‌شه.
‫مثلاً تراشیدن شهاب‌سنگ‌ها رو...
‫بعد تجزیه و تحلیل سنکروترون میارن اینجا.
‫این دستگاه آزمایشات اضافی رو انجام می‌ده.
‫مثلاً تصویربرداری ایزوتوپیمی‌کنه.
‫منم که می‌دونم یعنی چی.
‫دیگه باید برم.
‫به لین قول دادم برای کلاس ‫شمشیربازیش باشم.
‫دستت درد نکنه.
‫مگه نمی‌خواستی بری؟
‫اگه بوسم کنی که نمی‌تونم برم.
‫خودت بوسم کردی!
‫برو بابا!
‫حتی بهش فکرم نکردم.
‫ناسلامتی دوستمی.
‫خودت این‌جوری اومدی سمتم.
‫چرت نگو! دروغ‌گویی هستی‌ها.
‫- طرف خودش برگشته... ‫- «طرف»؟
‫می‌خوای بهت نشون بدم «طرف» کیه؟
‫نشون بده ببینم.
‫عادت داری یکی هلت بده سمت دیوار؟
‫- البته نه به دست اخترفیزیکدان. ‫- من کیهان-شیمیدانم.
‫ببخشید، منظورم کیهان-شیمیدان بود.
‫نه، همون اول درستش رو گفتم.
‫بازم می‌تونیم همدیگه رو ببینیم؟
‫تا ببینیم چی می‌شه.
‫دیر اومدی‌ها!
‫معذرت می‌خوام قند عسلم.
‫توی مترو دیرم شد.
‫کارت خوب بود.
‫حرفه‌ای شدی.
‫نمی‌دونستم انقدر وسایل داره.
‫این ماشین‌های مینیاتوریش واسه چیه؟
‫ازشون کلکسیون داشت. ‫مثل کلکسیون چاقوهاش.
‫اگه براش ببریم بیمارستان خوشحال می‌شه.
‫خیال کردی می‌ذارن با چاقو ‫واسه خودش بچرخه؟
‫حداقل ماشین‌ها رو که می‌ذارن!
‫اون وسایل شکستنی که گذاشتیم دم در...
‫در عرض یک ساعت همه‌ش رفت.
‫معلومه.
‫خودکارهاش رو می‌خوای؟
‫بردار مال خودت. ‫من خودنویس به کارم نمیاد.
‫این رو برمی‌دارم.
‫- این رو کسی نمی‌خواد؟ ‫- نه، مرسی.
‫اذیت نکنید دیگه!
‫نمی‌خواید؟
‫نه، مرسی.
‫اذیت نکنید دیگه.
‫قایق بادبانی رو کی می‌خواد؟
‫- من که نمی‌خوام. ‫- منم نمی‌خوام.
‫کتاب‌هاش چی؟
‫اون‌ها رو خودم می‌دم به ‫یکی از دانشجوهای سابقش.
‫کیه؟
‫بابای جرمیه.
‫واسه شام میاد پیشمون.
‫چرا؟
‫چرا نیاد؟
‫این برای شماست.
‫مرسی.
‫چه قشنگ!
‫خونه مقواییه. باید درستش کنی.
‫نور روی سقفش با انرژی خورشیدیه.
‫بفرما.
‫هوا که آفتابی شد بذارش کنار پنجره.
‫بعدش شب‌ها می‌تونی روشنش کنی.
‫شب بخیر.
‫شب بخیر مامان.
‫خوب بخوابی.
‫بیا اینجا.
‫تشنمه.
‫بیا اینجا.
‫یادم رفته چطوری بود.
‫خوبم یادته.
‫جدی می‌گم.
‫کاری نداره.
‫چطوری این‌همه مدت این بدن رو مخفی کردی؟
‫من دیگه باید برم.
‫باشه.
‫انگار ناراحتی.
‫نه، ناراحت نیستم.
‫ولی برام آسون نیست، می‌دونی؟
‫می‌ری قدم بزنی بابا؟
‫منم ساندرا، دخترتم.
‫ساندرا، تویی عزیزم؟
‫بیا بشین.
‫اینجا داره بارون میاد؟
‫بارون نمیاد بابا. توی اتاقتیم.
‫آها، باشه پس. پوف.
‫رفتار پرستارها باهات خوبه؟
‫آره، می‌شه گفت خوبه...
‫سلام آقای کینزلر.
‫اومدم فشار خونتون رو بگیرم.
‫من که نمی‌فهمم. پس منتظر چی هستیم؟
‫عده‌ای کارشون فقط حرف زدنه.
‫البته برامون مهم نیست...
‫چون ما خیلی آروم حرف می‌زنیم.
‫ولی عده دیگه‌ای هستن که...
‫کسی توی اتاقت نیست بابا.
‫همینش برام عجیبه.
‫توی سالن انتظار نیستیم.
‫توی اتاق خودتیم.
‫توی هتل‌دیو ایم،
‫توی اتاق خودت.
‫یک هفته‌ای می‌شه که اینجایی، ‫منم اومدم بهت زنگ بزنم.
‫خیلی‌خب.
‫گاهی اوقات فیلمی پخش می‌شه، ‫مثلاً دیروز...
‫بعدش...
‫فیلم شروع می‌شه و...
‫با شروع، میانه و پایان؟
‫ولی الآن چیزی نیست.
‫همینش رو نمی‌فهمم.
‫اینجا از این برنامه‌ها ندارن.
‫ولی بقیه می‌تونن بیان عیادتت.
‫حس عجیبی دارم.
‫حس می‌کنم چیزی گم شده...
‫به شدت از ته وجودم حسش می‌کنم.
‫داره روم سنگینی می‌کنه.
‫چون منتظر...
‫اتفاقی‌ام که باید بیفته...
‫و اتفاق نمیفته؟
‫و جفتمون حتی نمی‌دونیم این سنگینی...
‫کِی قراره برداشته بشه.
‫یا حتی کِی شروع می‌شه.
‫چقدر وقت داری اینجا باشی؟
‫دو ساعت.
‫پس وقت تلف نکنیم!
‫اینم از دخترک خجالتی که ‫یادش رفته بود عشق‌بازی چطوریه.
‫کم‌حرف شدی.
‫چی فکرت رو مشغول کرده؟
‫فقط فکرشم نمی‌کرد...
‫که انقدر آدم سکسی‌ای باشم؟
‫که احتمالش باشه چنین اتفاقی بینمون بیفته.
‫که انقدر دلم بخواد پیشم باشی.
‫اون‌موقع به چشمت نمی‌اومدم.
‫برام مثل دوست بودی.
‫دوستی که همیشه تا دم خونه باهات می‌اومد،
‫و اشک‌هات رو پاک می‌کرد.
‫دوستی که خودش زن و بچه داره،
‫و هیچ‌وقت احساسی رو بروز نمی‌ده.
‫اون زمان چنین حقی نداشتم.
‫الآن داری؟
‫الآن دل رو زدم به دریا.
‫چون زندگی کوتاهه.
‫نمی‌ترسی مسیرت اشتباه باشه؟
‫خیلی از خودت مطمئنی‌ها.
‫اصلاً.
‫یادت نره تو اول بوسم کردی.
‫چی؟
‫چقدر پررویی تو!
‫کتاب شعرها رو نگه می‌دارم.
‫با واژه‌نامه‌ها.
‫گفتی نهایتاً دو جعبه بشه. ‫الآن رسیدی به جعبه هشتم.
‫کی می‌خواد ببرشون؟
‫خودم یه کاریش می‌کنم.
‫این رو یادته؟
‫نه.
‫خونه‌ی دوست بابا توی سه‌ون بود. ‫چندباری رفته بودیم اونجا.
‫یادم نیست.
‫انگار تمام خاطراتی که...
‫از بعد تولدم تا بیست سالگیت ‫داشتی رو یادت رفته.
‫آره.
‫زندگی حرفه‌ایم رو خوب یادمه، ‫ولی زندگی شخصیم...
‫کاملاً از ذهنم رفته.
‫متوجهی چقدر حرفت زننده‌ست؟
‫پیش پدرت احساس خوشبختی نمی‌کردم،
‫برای همین فراموش کردن نوعی...
‫فاصله گرفتن بود.
‫مگه بچه‌هات مقصر بودن؟ ‫عملاً تر و خشک رو با هم سوزوندی.
‫چرا زودتر ولش نکردی بری؟
‫به خاطر تو نرفتم.
‫می‌ترسیدم خودش رو بکشه.
‫کم توی خانواده‌مون خودکشی نداشتیم.
‫خوش اومدید!
‫مطمئن نبودیم کدوم خونه می‌شه.
‫با چی می‌خواید ببریدشون؟
‫کیسه‌های بزرگ داریم. ‫کلی ازشون رو دارن میارن.
‫خوبه.
‫پس عجله کنید. ‫ساندرا داره خوب‌هاش رو گلچین می‌کنه.
‫طبیعیه، ناسلامتی پدر ایشون بوده
‫مرسی که بهش یادآوری کردید.
‫رومی!
‫برنامه‌ات چیه؟
‫هیچی.
‫نمی‌خوای بری بیرون؟
‫تو خانمت خونه نیست، ‫تو واسه چی می‌خوای بری؟
‫دلت نمی‌خواد برم؟
‫مگه اینجا کم بهت می‌رسم؟
‫عشق‌بازی می‌کنیم، غذا می‌خوریم، ‫می‌خوابیم. همین کافیه.
‫برای من نیست.
‫اگه مدام توی تخت‌خواب باشم خسته می‌شم.
‫پس بگو.
‫ازم خسته شدی.
‫به همین زودی.
‫نکنه نمی‌دونستی من بدنت رو دوست دارم؟
‫ولی همه‌ش این نیست.
‫از هم‌صحبتی باهات خوشم میاد.
‫هم‌صحبتی؟
‫خب. مثلاً درمورد چی؟
‫حالا انقدر نکته‌گیر نباش.
‫خودت گفتی هم‌صحبتی.
‫حالا بگو دیگه، می‌شنوم.
‫- ترجیح می‌دی بیشتر کونت رو بخوام؟ ‫- شاید.
‫چه جالب.
‫پس لابد منم برات ابزار جنسی‌ام.
‫نه، ولی برخلاف جنابعالی، ‫من هنوز ازت سیر نشدم.
‫من که نگفتم ازت سیر شدم.
‫ولی خسته شدی.
‫داری اذیت می‌کنی‌ها!
‫تمام فکر و ذکر من تویی.
‫برنامه خودت چیه؟ موزه؟ نمایشگاه؟
‫- داری تیکه می‌ندازی؟ ‫- آره.
‫تو دیگه پاک خل شدی. بیا اینجا ببینم.
‫بیا اینجا ببینمت!
‫چندش!
آوامــووی
‫خوشت اومد؟
‫می‌خوای تا دم رفتنم ‫همین‌جوری زانوی غم بغل بگیری؟
‫آره.
‫دیگه برگردیم خونه.
‫واسه چی؟
‫به نظر خودت واسه چی؟
‫نمی‌ترسی یهویی ازم خسته بشی؟
‫ادامه نده دیگه...
‫اینکه زنت رو می‌بینی ناراحتم می‌کنه.
‫دوست ندارم بدونم بهش دروغ می‌گی.
‫زندگیم باهاش عین جهنمه. ‫نمی‌خوام تو رو درگیرش کنم.
‫پیش من خوشحالی؟
‫خیلی خوشحالم!
‫واسه همین کیرم انقدر سفت می‌شه.
‫اگه حشریم کنی که نمی‌تونم برم.
‫آره. منم دلم نمی‌خواد بری.
‫پیشم بمون.
‫برام نامه می‌نویسی؟
‫معلومه که می‌نویسم.
‫یادت نره‌ها.
‫چیز براقی اینجاست؟
‫نور لامپه.
‫- خاموشش کنم؟ ‫- آره، لطف می‌کنی.
‫اینجا که هستی چی می‌بینی؟
‫می‌تونی من رو ببینی؟
‫معلومه که می‌تونم ببینمت.
‫دیگه چی می‌بینی؟
‫به جز تو... چند شیء اینجا می‌بینم.
‫مسلماً. و اینکه...
‫خودت. البته...
‫منظورم شخص خودته...
‫خلاصه که...
‫لباسم رو چی؟
‫می‌بینیش؟
‫لباست؟
‫آره، لباسم.
‫معلومه که می‌بینمش.
‫طرح روش رو می‌بینی؟
‫گل‌هاش رو می‌بینی؟
‫آره، دارم می‌بینم.
‫موهام کوتاهه یا بلند؟
‫چی؟
‫موهام رو می‌گم. بلنده یا کوتاه؟
‫لباس تنته.
‫باید به موهام نگاه کنی.
‫می‌تونی ببینی بلنده یا کوتاه؟
‫می‌تونه بلند باشه.
‫راستش کوتاهه.
‫خیلی‌خب.
‫بچه‌هات چطورن؟ خوبن؟
‫لین رفته اردو. بهش خوش می‌گذره.
‫می‌گه حتی دلش برام تنگ نشده.
‫حرفش ناراحتم کرد.
‫فردا برمی‌گرده پیشم و بعدش می‌ریم.
‫الودی خونه‌ای توی نرماندی اجاره کرده.
‫ما رو دعوت کرده اونجا.
‫خلاصه...
‫دو هفته‌ای قرار نیست ببینمت.
‫وقتی برگشتم میام پیشت.
‫باشه؟
‫باشه.
‫می‌شه اسکربل بازی کنیم؟
‫می‌خوام استراحت کنم.
‫اصلاً باهام بازی نمی‌کنی‌ها!
‫الآن جدی بودی؟
‫بهم قول دادی امروز اسکربل بازی کنیم.
‫- کلمه‌اش «استیم»ئه. ‫- «استم»ئه.
‫«دِستم»ئه.
‫چنین کلمه‌ای نداریم!
‫داریم!
‫معنیش چیه؟
‫نوشته...
‫«ساقه را از خوشه میوه جدا کنید». ‫(ساقه = استم)
‫این کارت تقلبه‌ها.
‫تمام ترکیب‌های موجود رو ‫از توی گوشی‌ش نگاه می‌کنه.
‫نوبت توئه مامان.
‫تو بهتر بازی کن.
‫انگار خیلی سخته.
‫[سکس - کیر]
‫به چی می‌خندی؟
‫داری تقلب می‌کنی‌ها!
‫پیداش کردم.
‫«اگزیت».
‫یازده، دوازده، سیزده...
‫- اونجاست! ‫- دیدمش!
‫هرموقع شهاب‌سنگ رد می‌شه ‫من حواسم جای دیگه‌ست.
‫خیلی قشنگ بود.
‫- اونجاست! ‫- کو؟
‫اون که هواپیماست.
‫می‌خوای بگم قراره بره کجا؟
‫به ما که رسید شهاب‌سنگ‌ها تموم شد.
‫اون هواپیمای لندن - ژوهانسبورگه.
‫اون‌یکی چی؟
‫ژوهانسبورگ کجا می‌شه؟
‫توی آفریقای جنوبیه.
‫اون‌یکی چی؟
‫هواپیمای تنریف-آمستردامه.
‫من می‌رم بخوابم.
‫می‌شه منم کنارت بخوابم؟
‫اگه دلت می‌خواد بخواب.
‫اونم ریکاویک-میلانه.
‫می‌شه گوشی‌ت رو بذاری کنار؟
‫از گرمای اینجا دارم خفه می‌شم.
‫هر روز صبح موقعی که ساحل خلوته، ‫می‌رم توی دریا شنا می‌کنم.
‫بعد می‌رم دنبال جرمی.
‫چون خیلی سحرخیزه.
‫با همدیگه می‌ریم قدم می‌زنیم،
‫گیاهانی جمع می‌کنیم، ‫بهشون اسم گیاهان رو یاد می‌دم.
‫باقی اوقاتم رو نه می‌تونم فکر کنم، ‫نه کتابی بخونم یا بخوابم.
‫هرموقع که چشم روی هم می‌ذارم، ‫چهره تو رو می‌بینم.
‫چشم‌های تو رو می‌بینم.
‫دلم می‌خواد ببوسمشون.
‫لب‌هات رو می‌بینم که دلم می‌خواد بخورمشون.
‫می‌خوام بارها و بارها لب‌هات رو گاز بگیرم،
‫و آروم‌آروم به لب‌هام رو ‫به طرف گردنت ببرم.
‫تا به شونه‌هات برسم، ‫همچنان لب‌هام رو به پایین‌تر ببرم.
‫تا به سینه‌هات برسم، نوازششون کنم. ‫خیلی دوستشون دارم.
‫که خودم رو توی بدنت گم کنم،
‫عزیزدلم.
‫بدنم خیلی درد می‌کنه.
‫چون توی سن رشدی.
‫دوشنبه باید بری مدرسه. بگیر خواب.
‫نمی‌خوام بخوابم.
‫مامان؟
‫پس اینجایی.
‫سلام بابا.
‫پزشک و مددکار اجتماعی کلی اذیتم کردن ‫که جاش رو عوض کنن.
‫می‌خوان توی خراب‌شده‌ای بذارنش. ‫سرشون داد و بیداد کردم.
‫بهم گفتن اگه می‌خوای ببرش پیش خودت. ‫گفتم بیست سال پیش طلاق گرفتیم.
‫خداحافظ آقای کینزلر.
‫خداحافظ خانم.
‫امیدوارم توی بیمارستان جدید ‫حسابی ازتون مواظبت کنن.
‫آره، لطف کردید.
‫پدرتون مرد نازنینیه.
‫خوش‌شانسید که چنین پدری دارید.
‫مرسی.
‫خانواده کینزلر شمایید؟
‫بیاید اتاق ایشون رو نشونتون بدم.
‫خانم؟
‫می‌خواید بذاریدش اینجا؟
‫اون خانمه روی تخت مرده.
‫ایشون نمرده. حالشون خوبه.
‫واقعاً؟
‫انگار چاره‌ی دیگه‌ای نداریم.
‫بفرمایید.
‫چه اطلاعاتی می‌تونید درمورد ‫آقای کینزلر به بنده بدید؟
‫ایشون بیماری زوال سیستم عصبی دارن،
‫سندرم بنسون.
‫پنج سال پیش توی آزمایشی مشخص شد. ‫هنوز حالش خوب بود.
‫حرفه‌ی کاریشون چی بوده؟
‫استاد فلسفه بودن.
‫بیماریش با چه علائمی مشخص شد؟
‫توانایی خوندن متنی رو نداشت، ‫ولی بینایی‌ش هنوز خوب بود.
‫بعدش توی مسیریابی‌ش دچار مشکلاتی شد.
‫کارهای ساده روزمره‌اش تا حدی ‫براش غیرممکن شده بود.
‫روز به روز بیشتر سرگردم می‌شد.
‫الآنم که هیچ‌کاری رو نمی‌تونه تنهایی بکنه.
‫خیلی اذیت شد تا بالأخره فهمید ‫که مغزش رو به زوال رفته.
‫چون کل عمرش...
‫مغزش رو صرف...
‫تفکر کرده بود.
‫دچار وسواس تمیزی و نظم شده بود.
‫همچنان تلاش می‌کرد به کارش ادامه بده!
‫تا همین یک سال پیش موفق بود. ‫متن سخنرانی‌هاش رو حفظ می‌کرد.
‫و اصلاحاتی رو به مادرش دیکته می‌کرد، ‫که توی ۹۸ سالگی همچنان هشیار بود.
‫همین‌طور به همسرش لیلا.
‫- همسری داشته؟ ‫- پنج سال. خیلی صمیمی بودن.
‫اونم مشکلات سلامتی داره، ‫برای همین نمی‌تونه ببرش پیش خودش.
‫می‌شه سوالی بپرسم؟
‫چنین بیماری سابقه مرگ داشته؟
‫آدم معمولاً از بستری شدن می‌میره.
‫اگه خواستید اتاق دیگه‌ای برامون خالی شده.
‫چه عالی.
‫والری جریان ما رو فهمید.
‫جدی؟
‫خودم بهش گفتم.
‫دیگه تحمل نداشتم.
‫بهش چی گفتی؟
‫واقعیت رو گفتم.
‫که عاشق توئم.
‫خیلی آبروداری کر ‫که از خونه پرتم کرد بیرون.
‫پسرت چی؟
‫خبر نداره.
‫لابد پیش خودش چیزی حس کرده.
‫رفتنت رو چطوری براش توضیح دادی؟
‫بهش گفتیم چند روزی قراره برم مسافرت کاری.
‫چند روزی؟
‫بعدش چی؟
‫بعدش رو نمی‌دونم.
‫فعلاً که اینجام.
‫امشب اینجا می‌خوابی؟
‫اگه بنده رو قابل بدونی.
‫مامان...
‫اینجا تنها نیستم. کلمانم اینجاست.
‫می‌دونی کار کلمان چیه؟
‫نه، کارش چیه؟
‫اخترفیزیکدانه.
‫کیهان-شیمی‌دانم.
‫باشه حالا، کیهان-شیمی‌دانه.
‫توی مدرسه‌شون دارن درمورد ‫سیارات مطالعه می‌کنن.
‫یعنی می‌ری فضا؟
‫اون کار فضانوردهاست، ‫من کارم روی زمینه.
‫ولی برای جمع کردن غبار فرازمینی ‫مجبورم سفرهای دور و درازی برم.
‫این غبارها سرتاسر زمین، ‫توی اقیانوس و همه‌جا هستن.
‫از ستاره‌های دنباله‌دار و شهاب‌سنگ‌ها ‫پاشون به اینجا باز شده.
‫وارد جو زمین می‌شن و از خودشون ‫دنباله بلندی جا می‌ذارن.
‫تا حالا بارش شهابی دیدی؟
‫درواقع شهاب واقعی که نیستند.
‫بلکه ذرات کوچیک گرد و غبارن،
‫به طول چند میلی‌متر.
‫من می‌گردم دنبالشون، ‫جمع‌آوریشون می‌کنم.
‫بعد تجزیه و تحلیل‌شون می‌کنم.
‫من تمام سیارات منظومه شمسی رو بلدم.
‫بگو ببینم.
‫زحل، اورانوس،
‫زهره،
‫عطارد،
‫مشتری، مریخ.
‫اون‌یکی چی؟ نپ... نپ؟
‫نپتون!
‫آفرین.
‫برو مسواکت رو بزن.
‫البته پلوتونم هست. ولی انقدر کوچیکه ‫که سیاره محسوب نمی‌شه.
‫گل گفتی.
‫عجله کن.
‫می‌خوام اگه امکانش هست...
‫کمکم کنی روی تخت دراز بکشم.
‫که بتونم کمی بخوابم.
‫ناراحت نمی‌شی؟
‫نه.
‫ولی الآن که وقت خواب نیست.
‫ساعت پنج و نیم عصره.
‫آره، ولی اونقدرم دیر نیست.
‫راستش ازت می‌خوام که...
‫اگه امکانش هست همراهیم کنی،
‫و با همدیگه کاری انجام بدیم.
‫یا می‌تونی... یعنی اگه دلت خواست،
‫می‌تونی... کمکم کنی که...
‫بری توی تخت؟
‫آره، همینه. که فقط بتونم...
‫ادای خوابیدن در بیارم.
‫سلام آقا.
‫معذرت می‌خوام.
‫چنین خواسته‌ای دارم.
‫چون تو دختر منی.
‫و می‌خواستم...
‫که بیای کمکم کنی،
‫که بتونم... بخوابم.
‫که بخوابم.
‫می‌دونم که می‌تونم بخوابم.
‫و خانواده‌ام رو خوب می‌شناسم.
‫دخترم توی همه‌کارم کمک می‌کنه.
‫الآنم... خیلی خوشحالم.
‫متوجه منظورم می‌شی؟
‫می‌تونی چنین زحمتی به خودت بدی؟
‫ولی... منظورت اینه که می‌خوای،
‫مدت طولانی بخوابی؟
‫نه، نه، نه...
‫یک فیلم کوتاه، فیلم ده دقیقه‌ای.
‫ولی ممکنه چند متر طولانی‌تر بشه.
‫و بعدشم...
‫دیگه لازم نیست مواظبم باشی.
‫روح کوچولو!
‫نکن!
‫جمجمه و استخوان!
‫- خیلی بدجنسی. ‫- ایگلو!
‫- لکه! ‫- لکه‌ی چی؟
‫لکه‌ی رنگ.
‫شمع!
‫شمع...
‫- اون چیز کوچیکه! ‫- تار عنکبوت!
‫- من گفتم چیز! ‫- اسمش تار عنکبوته.
‫اینجام.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- هیچی.
‫خوابم نمی‌برد.
‫ظاهراً کیف یکی کوکه.
‫کلمان رو از کجا می‌شناختی؟
‫از دوست‌های بابات بود، که الآنم دوست منه.
‫نمی‌شه که هم دوست‌پسرت باشه هم دوستت.
‫هم دوستمه، هم دوست‌پسرم.
‫زیاد بهش فکر نکن، خب؟
‫موفق باشی.
‫شب می‌بینمت.
‫چیه؟
‫می‌خواستم دیشب بهت بگم. ‫ولی نتونستم.
‫نمی‌تونم چنین کاری کنم.
‫که بذارم زن و بچه‌ام عذاب بکشن. ‫آماده‌ی چنین کاری نیستم.
‫حسابی داغونم، ولی مجبوریم ‫مدتی همدیگه رو نبینیم.
‫تو که شرایط من رو می‌دونستی...
‫تو هم شرایط من رو می‌دونستی.
‫برای من از اون رابطه‌های گذرا نبود.
‫رابطه‌مون برای منم گذرا نبود.
‫خیلی‌خب.
‫خوشت اومد؟
‫حرف نداشت.
‫چه خوب.
‫تو خوشت نیومد؟
‫اونقدر نه.
‫از داستانش خوشت نیومد؟
‫داستانش خوب بود، ‫ولی تصویر و صداش...
‫مگه چه‌ش بود؟
‫به نظرم خیلی خشن بود.
‫اصلاً نبود.
‫چطوری فیلم کودکان رو انقدر خشن می‌سازن؟
‫از هر چیزی خوشم بیاد تو بهش گیر می‌دی. ‫خسته شدم دیگه.
‫اجازه ندارم نظر بدم؟
‫- تو بدجنسی. ‫- بدجنسم...
‫اگه منم همیشه‌ی خدا بگم ‫که سلیقه‌ات افتضاحه چی؟
‫منم همین یک بار رو گفتم.
‫دستت رو بده.
‫خودت چی؟
‫اوضاع چطوره؟
‫منظورم... زندگیته.
‫من؟
‫خوبم.
‫خوبه.
‫ببخشید عزیزم...
‫می‌خوای بری مستراح؟
‫می‌رم یکی رو خبر کنم.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- بله خانم؟
‫پدرم می‌خواد بره مستراح.
‫الآن میام.
‫لطف کردید.
‫چرا خودت نبردیش؟
‫نمی‌دونم.
‫خجالت می‌کشیدم.
‫جدی؟
‫راستش خانواده خودم مریض‌اند.
‫وقتی عیادتشون می‌کنم خودم باید ‫ببرمشون مستراح.
‫اونقدرم پیچیده نیست.
‫روحیه خوبی دارید... ولی من نمی‌تونم.
‫بیا جناب.
‫دستت رو بده من، بهم تکیه بده.
‫خیلی آروم برو.
‫واقعاً خوب چیزی رو از دست می‌دی.
‫از با هم بودن نهایت استفاده رو نمی‌بری.
‫مواظب باش، در رو برات باز می‌کنم.
‫آروم برو.
‫داری می‌ری؟
‫یک دقیقه وقت داری؟
‫آره.
‫جواب تماس مددکارهای اجتماعی رو ندادی.
‫ببخشید، یادم رفت.
‫الکی سر من خالیش می‌کنن.
‫می‌خوان پدرت هفته دیگه بیاد بیرون.
‫گندت بزنن.
‫هر حرفی می‌تونستم زدم.
‫پزشکه رو التماس کردم که بیشتر اینجا بمونه. ‫فایده‌ای نداشت.
‫آخرین بار که حرف زدیم ‫حتی لحنش رو عوض کرد.
‫موقتاً می‌ذاریمش مرکز خصوصی ‫تا جای بهتری براش پیدا کنیم.
‫تنها مرکز در دسترس فعلاً کوربوائه.
‫با خواهرت برو اونجا رو ببین.
‫به مدیرشون هم سر بزن، ‫همونی که کلی باهام تماس می‌گیره.
‫تختی توی مرکز خالی شده ‫که این مدیره مشتاقه...
‫هر چه زودتر پرش کنه.
‫چه سگ قشنگی. اسم آقا پسر چیه؟
‫دختره. اسمش پیپتاست.
‫- اجازه می‌دید ول باشه؟ ‫- نه.
‫مدام باید بسته باشه.
‫چه بد.
‫تمام مدارک رو آوردید.
‫تراسمون اینجاست.
‫صبح همگی بخیر!
‫اینجا سالنه.
‫بیاید اتاق رو نشونتون بدم.
‫اینجا اتاق شما نیست خانم لمبرت.
‫بیاید اینجا، راهنماییتون کنم بیرون.
‫با مترو می‌ری؟
‫- بیا با اتوبوس بریم. ‫- از قطارم جا می‌مونم.
‫اینجا واقعاً خراب‌شده‌ایه برای خودش.
‫از اینجا میاریمش بیرون.
‫[کلمان: بدون تو دارم دیوونه می‌شم.]
‫[دوستت دارم]
‫زورم رو زدم، سعی کردم فراموشت کنم.
‫ولی نتونستم. دلم برات یک ذره شده بود.
‫والری دلتنگیم رو حس می‌کنه. ‫توی سکوتش کلی حرص و جوش می‌زنه.
‫فکرشم نمی‌کردم انقدر برام سخت باشه.
‫عشق من.
‫من زنگ می‌زنم.
‫- گل‌ها خدمت شما! ‫- مرسی.
‫بفرمایید.
‫استر زیاد از پدرتون برام گفته.
‫بابت کتاب‌ها ممنون.
‫خیلی خوشحال شدیم. ‫آلمانی‌مونم تقویت می‌کنیم.
‫همیشه مونده بودم چه کتابی بخونم. ‫شما مجموعه کارهای کانت رو فرستادید.
‫بهتون خوش بگذره!
‫کتتون رو بدید به من.
‫«الیاس کانتی».
‫ادبیات اتریشیه. بده بذارمش اینجا.
‫«هانا آرنت»...
‫هانا آرنت کتاب فلسفیه.
‫بده من. مرسی.
‫«گوئت»...
‫اسمش گوته! اینم برای من می‌شه.
‫«فرانتس کافکا»...
‫هرموقع خواستی پسشون بگیر. ‫همه‌شون مال خودته.
‫مرسی.
‫خوشحالم راه کتابخونه‌اش قراره ‫ادامه پیدا کنه.
‫وقتی اطراف کتاب‌های بابامم، ‫حس می‌کنم از همیشه بهش نزدیکترم.
‫چرا؟
‫چون کتابخونه‌اش بیشتر شبیه خودشه،
‫تا اون آقایی که توی خانه‌ی سالمندانه.
‫درسته جسمش توی خانه‌ی سالمندانه، ‫ولی روحش اینجاست.
‫ولی اون که کتاب‌ها رو ننوشته.
‫آره، ولی خودش این‌ها رو انتخاب کرده.
‫و از لابه‌لای این کتاب‌ها...
‫می‌شه عطر و بوی شخصیتش رو فهمید.
‫هر کتاب رنگ متفاوت خودش رو داره.
‫همه‌شون کنار همدیگه...
‫مثل پرتره‌ای از خودش هستن.
‫- متوجه شدی؟ ‫- آره.
‫- می‌خوای بخونی‌شون؟ ‫- نه!
‫ای شیطون!
‫باز خوبه الودی این رو آورد.
‫اون‌یکی ضبط خراب شده بود. ‫الآن می‌تونی آهنگ گوش کنی.
‫دوست داری برات شوبرت بذارم؟
‫آره، این آهنگه رو خوب یادمه.
‫خانم؟
‫اتاق اشتباهی اومدید.
‫بیاید مسیر رو نشونتون بدم.
‫اغلب با همدیگه شوبرت گوش می‌دادیم. ‫آهنگساز موردعلاقته.
‫نه، برای من زیادیه...
‫چطور؟
‫دیگه موسیقیش از من گذشته.
‫زیادی پرباره.
‫پرباره؟
‫پر از بار خاطراته؟
‫بهت حس اضطراب می‌ده؟
‫اگه می‌خوای قطعش می‌کنم.
‫اگه اذیتت می‌کنه عوضش می‌کنم. ‫برات جاز بذارم؟
‫اگه می‌شه الآن نه.
‫باشه پس.
‫دوست داری توی تراس قدم بزنیم؟
‫آره، فکر خوبیه.
‫لباس گرم نپوشیدیم.
‫دیروز برف اومده بود.
‫لیلا چی؟ اون کجاست؟
‫دوشنبه هفته قبلی اومد پیشت.
‫ای بابا!
‫خوشحال می‌شم، این کارش یعنی دوستم داره.
‫معلومه که دوستت داره.
‫من همیشه عاشقش بودم.
‫می‌شه برگردیم؟
‫همیشه سه نفر برای من مهم بودن.
‫لیلا...
‫بعد دیگه...
‫گمونم خودم.
‫می‌گم «خودم» چون به نظرم ‫انسان باید خودش برای خودش مهم باشه.
‫و نفر سوم...
‫سومین کسی که برات مهم بود کیه؟
‫مشکل همینه.
‫نمی‌دونم.
‫دیگه نمی‌دونم به چی باید تکیه کنم.
‫به نظرم می‌تونی با فرصت دادن ‫بهش کمک کنی،
‫و با تسلی خاطر دادن بهش.
‫ولی مسخره‌ست.
‫اول و آخر بیماریش رو درمان نمی‌کنه.
‫انگاری که...
‫مدام داره توش بیشتر فرو می‌ره.
‫خدا کنه کم‌کم آگاهی‌ش نسبت به ‫رنج کشیدنش رو از دست بده،
‫و دیگه رنج نکشه.
‫- می‌خواستم سوالی ازت بپرسم. ‫- بپرس.
‫اگه ما سی سال دیگه با همدیگه باشیم،
‫حالا می‌دونم شدنی نیست، ولی فرضاً...
‫فرض کن تا سی سال دیگه ‫همچنان با همدیگه باشیم،
‫و من به مریضی پدرم دچار بشم.
‫تو که گفتی بیماریش موروثی نیست.
‫مادرم چنین حرفی زده، ‫منم بهش اعتماد ندارم.
‫نمی‌خوام توی اینترنت تحقیق کنم. ‫از جوابش می‌ترسم.
‫بهم قول بده...
‫که قبل اینکه دیر بشه کمکم کنی ‫عمل مرگ خودخواسته انجام بدم.
‫عجب بحث شادی کشیدی وسط.
‫باید من رو ببری کلینیکی توی سوئیس ‫که کنار دریاچه‌ای باشه.
‫اون‌قدری صبر نمی‌کنیم که ‫ازت چنین درخواستی بکنم.
‫به محض اینکه...
‫علائمم شروع بشه دست به کار می‌شیم.
‫قول بده.
‫قسم می‌خوری؟
‫باشه، به شرطی که تو هم چنین قولی بدی.
‫قول می‌دم!
‫حالا بیا بحث رو عوض کنیم.
‫بیا این چند سالی که داریم رو خوش باشیم.
‫خب، کسی سوالی نداره؟ ‫یا تمام مسائل واضح و شفاف بوده؟
‫بله، بی‌زحمت بیاید اینجا.
‫[کلمان: این هفته نمی‌تونم بیام پیشت. ‫داستانش مفصله که چرا.]
‫[توی اولین فرصت برات نامه‌ای می‌نویسم.]
‫خب، خیلی سوال گسترده‌ای پرسیدید.
‫در نظر گرفتن راه‌آهن به عنوان شبکه،
‫بلکه مانند یک شبکه،
‫لزوماً به معنی در نظر گرفتن پایانه‌ها...
‫به عنوا امکانات نیست،
‫اون هم برای تأسیسات ضروری رقابت،
‫ولی در نظر گرفتنشون به عنوان ‫گره‌هایی برای مدیریت...
‫به عنوان گره‌های مدیریت...
‫ببخشید.
‫معذرت می‌خوام. جمله رو فراموش کردم.
‫می‌شه جمله رو تکرار کنید؟
‫عه، شرمنده. از اول می‌گم.
‫داشتم می‌گفتم با در نظر گرفتن راه‌آهن...
‫ناراحت نباش دیگه. دستم بند بود.
‫چقدر می‌تونی بمونی؟
‫یک ساعت.
‫چی کار کنیم؟
‫می‌تونیم بریم بیرون.
‫عشق‌بازی نمی‌کنیم؟
‫اگه رفتارت انقدر سرده که نه.
‫وگرنه بعدش می‌گی ولت کردم و رفت.
‫پس چی کار کنیم؟
‫همیشه که مجبور نیستیم بپریم توی تخت.
‫خطرش دوبرابره.
‫دو سر باخته.
‫بیا.
‫من سگ دست‌آموزت نیستم.
‫تو عشق منی.
‫ترجیح می‌دم بگی معشوقه.
‫معشوقه‌ی تنها مونده‌ات.
‫بس کن دیگه.
‫خشن نباش!
‫مواظب باش.
‫بابا، می‌دونی امروز قراره چی کار کنیم؟
‫وسایلت رو جمع می‌کنیم.
‫قراره بری جای دیگه.
‫خانم، اینجا اتاق شما نیست.
‫بیاید همراهی‌تون کنم.
‫بفرمایید.
‫خداروشکر، قراره بری جایی ‫که از اول می‌خواستیم ببریمت.
‫کلی توی صف انتظار بودیم، ‫ولی بالأخره جای خالی پیدا شد.
‫آره.
‫مواظب سرت باش.
‫خوبی؟
‫دمای ماشین چطوره؟
‫بابا، سردت که نیست؟
‫نه...
‫فقط سرم سردشه.
‫دستم رو بگیر.
‫خودم میارمش.
‫بذار کمک کنم پاهاش رو بیاره بیرون.
‫به من تکیه بده.
‫گندت بزنن!
‫اشکالی نداره، منتظر می‌مونن.
‫اومدیم پدرمون آقای کینزلر رو تحویل بدیم.
‫به اطلاع مدیر می‌رسونم.
‫پرنده‌ها رو ببین.
‫آقای کینزلر ساکن جدید ما هستند.
‫به باغ‌های مونمارتر خوش اومدید.
‫پرستاران دستیارمون رو معرفی می‌کنم: ‫زهرا، بشرا، مدلین، ژاکلین.
‫سلام.
‫یکی اومده دیدنت.
‫- منم. ‫- کی هستی؟
‫منم، لیلا.
‫لیلا! واقعاً خودتی؟
‫باورم نمی‌شه!
‫خیلی نگرانت بودم.
‫دیدی که اومدم. توی ترافیک بودم.
‫پس تنهاتون می‌ذاریم.
‫کلمان!
‫چطوری؟
‫منم پارو بزنم؟
‫وایستا.
‫بلدی پارو بزنی؟
‫بعد این‌جوری.
‫- تا حالا پارو زدی؟ ‫- معلومه، خیلی آسونه.
‫بیا با همدیگه پارو بزنیم. بشین اینجا.
‫مواظب باش!
‫می‌خوای تنهایی پارو بزنی.
‫آروم و قوی پارو بزن!
‫من برم نفسی تازه کنم.
‫این‌ها رو می‌شناسم.
‫کدوم‌ها؟
‫اون دختری که آبی تنشه.
‫از دوست‌های والریه.
‫بیا بریم.
‫بیا بریم دیگه، تموم شد.
‫قراره بریم.
‫تازه بازیم شروع شده بود!
‫تو و والری با همدیگه عشق‌بازی می‌کنید؟
‫پیش همدیگه می‌خوابید؟
‫واقعاً می‌خوای این بحث رو پیش بکشی؟
‫پس پیشش می‌خوابی.
‫خوشم نیومد.
‫ناسلامتی ده ساله زن و شوهریم.
‫اتاقمون مشترکه، پس آره...
‫گاهی به همدیگه دست می‌زنیم.
‫پس فقط روزهای تعطیل با همدیگه می‌خوابید؟
‫این‌جوریه؟
‫بس کن دیگه.
‫دیگه نمی‌خوام معشوقه‌ت باشم.
‫دیگه تحمل ندارم.
‫پس بهتره تمومش کنیم.
‫می‌خوای باز ولم کنی؟
‫بعد طلاقم از والری برمی‌گردم پیشت.
‫لابد باید حرفت رو باور کنم؟
‫من دوستت دارم.
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫برو.
‫برو بیرون.
‫مامان لینم. بهم گفته بودن بیام اینجا.
‫چی شده؟
‫سه روزیه موقع راه رفتن لنگ می‌زنه.
‫درد داره، حتی نخواست استراحت کنه.
‫قبلش حالم خوب بود. یهویی دردش شروع شد.
‫چرا بهم نگفتی؟ زمین خوردی؟
‫پس چرا لنگ می‌زنی؟
‫نمی‌دونم.
‫جای دیگه‌ای جز زانوت درد نمی‌کنه؟
‫می‌تونی بپوشیش.
‫چیز خاصی نیست. احتمالاً درد رشد باشه.
‫براش داروی هومیوپاتی تجویز می‌کنم.
‫هرموقع دردت اومد مصرف کن.
‫کتابم رو توی سالن جا گذاشتم.
‫پس برو بگیرش.
‫هیچ‌چیزیش نیست.
‫یعنی ادا در میاره؟
‫شاید خودشم باور داره.
‫منم همراهیش کنم؟
‫گمونم باید بکنی.
‫لازم نیست با واقعیت رو به روش کنید، ‫دوره‌اش می‌گذره.
‫فردا می‌تونم برم مدرسه؟
‫آره، هیچ مشکلی نداری.
‫عصبانیتت به خاطر اینه که ‫دیگه کلمان رو نمی‌بینی؟
‫نه.
‫می‌خواست مدتی فکر کنه.
‫قراره بازم ببینیش؟
‫نمی‌دونم عزیزم. امیدوارم.
‫لباس گرم تنش کن، هوا سرده.
‫این رو بپوش.
‫این رو نه دیگه.
‫گرمه.
‫دیروز جرج رو دیدم.
‫جلسه سرپرستی بود.
‫چطور پیش رفت؟
‫لین، کتت رو تنت کن.
‫من رو بیرون کرد، ‫نمی‌خواست من رو ببینه.
‫قشنگ دکم کرد.
‫گفت «این خانم کیه؟»
‫گفتم «منم فرانسوا، اومدم کمک کنم.
‫اسم همراهم لیلاست.»
‫دکتر رو کشید کنار بهش گفت:
‫«من این زن رو به عمرم ندیدم!»
‫به این زودی‌ها من رو یادش نمیاد.
‫شاید.
‫سعی کن خودت رو آماده کنی.
‫پزشکش هم همین رو بهم گفت.
‫ما محرک خاطراتش هستیم. ‫برانگیخته کردن خاطرات براش دردناکه.
‫برگشت بهم گفت شیش تا بچه داره.
‫خیال کرده بابای همه‌شونه.
‫تو نمیای؟
‫فروزن دو رو ببینم؟ نه عزیزم.
‫شما برید.
‫سینما خوش بگذره.
‫[در روزمرگی یک بیماری نادر]
‫در روزمرگی یک بیماری نادر.
‫در مرز تباهی،
‫انحطاط،
‫و تنزل.
‫همچون زلزله، سونامی،
‫یا ماری خزنده و موذی.
‫همانند رمان «مسخ» کافکا:
‫مردی در اسارت شرایط جسمی غیر مترقبه.
‫بازجویی مداوم،
‫حس اضطراب.
‫چه بلایی داره سرم میاد؟ ‫باید چی کار کنم؟
‫ابتدا پزشکان داروهایی تجویز کردند.
‫پزشک عمومی علائم بیماری در من ندید.
‫من رو فرستاد پیش متخصصی ‫در بیمارستان پیتی سالپتری‌یر.
‫بعدم بعدی: آزمایشات روانی.
‫جلسات سختی گذشت.
‫اول ام.آر.آی و چشم‌پزشکی.
‫پیدایش احساسات بصری عجیب. ‫نتیجه نهایی:
‫هیچ‌چی.
‫قدم دوم: ام.آی.آی به شکل کامل‌تر.
‫جرقه‌نگاری.
‫ضربه به ستون فقرات.
‫نتیجه دوم:
‫کشف آتروفی قشر خلفی.
‫ترکیبی از چندین و چند علائم ‫از «سندرم بنسون».
‫حین مشاوره اصرار داشت،
‫که دچار آلزایمر نشده‌ام،
‫بلکه بیماری من ریشه‌ش در اعصابه. ‫در دسته عصبی-بصری.
‫بنابراین دچار بیماری مزمنی شده‌ام.
‫نمی‌دونم از تمام این اتفاقات ‫چه برداشتی باید بکنم.
‫اثرات متعددش پدیدار شد.
‫قدرت کنترل بینایی مغزم تضعیف شد.
‫فراموشی خاطرات بیش از حد معمول.
‫محو شدن اشیاء درست در جلوی چشمانم.
‫سعی می‌کنم به تغییرات حالت جدیدم عادت کنم.
‫دیگه با مترو رفت و آمد نمی‌کنم.
‫طنز تلخ ماجرا اینجاست...
‫که این بیماری من رو از لذتبخش‌ترین ‫کار زندگیم محروم کرده:
‫مطالعه.
‫آگاهی از زوال و فراموشی بسیاری از چیزها.
‫«هرگز چنین اتفاقی تکرار نمی‌شه.»
‫حس مثل ایستادن لبه‌ی پرتگاه،
‫مثل خروج از جهان،
‫به دور از دیگران.
‫هدفم این خواهد بود که از طریق نوشتن، ‫بتونم به این بیماری غلبه کنم.
‫تا موفق نشه کاملاً شکستم بده.
‫در نوع خودش پیروزی به حساب میاد.
‫آیا انتهای این مسیر روشنه؟
‫من که نوری نمی‌بینم، ‫ولی نمی‌تونم پا پس بکشم.
‫بدترین اتفاق صرفاً یک احتماله.
‫مثل کتاب «بیماری به‌سوی مرگ» کی‌یرکگور.
‫ناامیدی:
‫باید مدتی را تسلیم نومیدی شد،
‫برای شناخت و گریز از او.
‫ممکن است تا ابد طول بکشد.
‫خوشحالم امشب پیشتونم.
‫چطور؟
‫توی بازداشتگاه پلیس بودم.
‫- این بار چی کار کردی؟ ‫- نافرمانی مدنی.
‫آخه روز کریسمس؟ شورش علیه انقراض؟
‫منم فکر می‌کردم برای همنی باشه، ‫ولی «جوانی برای آب و هوا» بود.
‫جنبش «جوانی برای آب و هوا» بود، ‫بعد تو رو دستگیر کردن؟
‫آره!
‫اعتراضات اون‌ها یه خرده از... ‫جنبش شورش علیه انقراض خشونت‌آمیزتره.
‫بینشون آنارشیست‌ها و جلیقه‌زردها بودن.
‫واقعاً هوس کرده با چماق کتک بخوره.
‫با یک چشمش کور بشه.
‫حالا چی کار کرده بودی؟
‫دزدکی وارد بلک راک شدیم و ‫خرابکاری شرافت‌مندانه کردیم.
‫- دیوونه شدی؟ ‫- شوخی می‌کنم بابا.
‫برنامه‌مون این بود. قبل اینکه بتونم ‫از مترو خارج بشم دستگیر شدم.
‫یکی به پلیس لومون داده بود.
‫زیاد نگهت داشتن؟
‫پنج ساعت!
‫جدی؟
‫ازم پرسیدن قصدم تظاهرات بوده یا نه.
‫منم گفتم نه، اتفاقی از اونجا رد می‌شدم.
‫حرفم رو باور نکردن ولی بهم رحم کردن.
‫تبریک می‌گم.
‫راستی بابانوئل قرار نبود بیاد؟
‫شیر و کلوچه‌ها رو براش بذارید.
‫برای گوزن‌هاشم غذا بذارید.
‫خیارشورم بذاریم!
‫نزدیک بود یادمون بره‌ها!
‫کاسه رو بذارید توی سینک وگرنه می‌شکنه.
‫منم برم سراغ...
‫شیر!
‫دعوا نکنید! کلی کار داریم!
‫- کلوچه. ‫- آره، کلوچه می‌خوایم.
‫بعدش چی...
‫خیارشور!
‫اینم خیارشور!
‫چیزی رو نشکنیدها.
‫مواظب باش روی فرش نریزه.
‫فرش که تشنه‌ش نیست.
‫حالا گمونم...
‫بابانوئل رو راضی می‌کنیم.
‫حالا باید چی کار کنیم؟
‫گمونم شاید باید برید قایم بشید.
‫توی اتاق قایم بشید و جیکتون در نیاد.
‫حرف نزنید، بیرونم نیاید.
‫وگرنه نمیاد اینجا.
‫اگه شما رو ببینه از اینجا می‌ره.
‫منتظر بمونید!
‫جیکتون در نیاد.
‫ساکت.
‫چی شد؟
‫دیدیش؟
‫- شهاب‌سنگ بود؟ ‫- نور بود؟
‫رعد و برق بود.
‫یکی روی سقفه.
‫کلاه قرمز داره؟
‫ریش بلند و سفید چی؟
‫یکی داره می‌زنه به پنجره. ‫برم باز کنم ببینم کیه.
‫«باز کنید بیام تو!»
‫- می‌خوای بیای داخل؟ ‫- «آره، اینجا خیلی سرده!»
‫بیا تو!
‫بیا تو بابانوئل!
‫وایستا!
‫گوزنم!
‫گوزنم داره می‌چرخه واسه خودش! ‫عجب وضعیتی شد!
‫داره کتاب‌هامون رو می‌خوره!
‫- خیارشورها رو بیارید! ‫- بیا، خیارشور بخور!
‫ای وای، فرش مامان رو خوردن.
‫«این‌همه راه اومدم، اینجا بچه دارید؟»
‫بله، داریم.
‫«رفتارشون خوب بوده؟»
‫رفتارشون؟
‫«کادوها رو بندازید داخل!»
‫«زودباش گوزن عزیزم، راه بیفت!»
‫برو، برو بیرون. بذار کمکت کنم.
‫دارن پرواز می‌کنن!
‫- حاضرید؟ ‫- برای چه کاری؟
‫کادوهاشون که رسیده. ‫جانورها رو آزاد کنیم؟
‫لیوان‌هاتون رو بیارید.
‫شام حاضره.
‫یادته بابا گفته بود می‌خواد ‫زندگی‌نامه خودش رو بنویسه؟
‫احتمالاً یادمه، ولی خیلی مبهم.
‫آره.
‫می‌خواست کتابی درمورد بچگیش توی ویَن، ‫و خودکشی پدرش بنویسه.
‫ولی خیلی تنبل بود.
‫بابا تنبل نبود. همه‌ش سرش توی کار بود.
‫مجبور بود. از چنین شخصیتی بدش می‌اومد.
‫که آدم ناامید تنبلی باشه.
‫توی یکی از دفترهاش،
‫عنوانی نوشته بود که انگار ‫ارجاعی به یک کتابه.
‫«آن آینم شونِن مورگِن».
‫یعنی چی؟
‫«یک صبح زیبا».
‫خب؟
‫«این اتهامات ارتباط ایشان را با ‫دولت روسیه تداعی می‌کند.
‫راب گلدستون، روزنامه‌نگار بریتانیایی ‫واسطه‌ای بود تا...
‫مسابقه دوشیزه جهان در مسکو برگزار شود.»
‫باید برم بابا.
‫باشه.
‫مواظب خودت هستی؟
‫آره.
‫لیلا؟
‫[دو تماس از دست رفته از کلمان]
‫کلمان؟
‫صدات نمیاد.
‫کِی؟
‫الآن؟
‫نگران بودم برنگردی پیشم.
‫دیدی که برگشتم.
‫لیلا؟
‫منم ساندرا، دخترتم.
‫تنها نیومدم. این لینه، دختر من.
‫آره، سلام به شما.
‫سلام بابابزرگ.
‫اینم دوستمه، اسمش کلمانه.
‫سلام! کیه؟
‫کلمانه، گفتم آشناتون کنم.
‫- تازه از ایتالیا برگشتیم. ‫- ایتالیا؟
‫با لین و کلمان و پسرش جرمی رفته بودیم.
‫رفتیم توی ساحل آمالفی رانندگی کردیم.
‫لین برات نقاشی کشیده. ‫اجازه می‌دی بچسبونش اینجا؟
‫معلومه!
‫حالت خوبه؟
‫خیلی خوبم.
‫کمرت رو صاف کردی.
‫قبلاً قوز می‌کردی. الآن صاف می‌ایستی.
‫آره، شنیده بودم.
‫انگار خیلی بهت می‌رسن.
‫ولی متوجه شدم همیشه ‫اینجا حالت ناخوش‌احوالی دارم.
‫ما الآن توی اتاق پیشتیم.
‫اینجا اتاق دختره‌ست؟
‫نه، اتاق خودته.
‫ولی اینجا کجاست؟
‫باغ‌های مونتارمره، ‫شیش ماهی می‌شه که اینجایی.
‫خیلی‌خب، ولی الآن نمی‌دونم کجام.
‫الآن وایستادی و داری توی اتاقت راه می‌ری.
‫از کجا انقدر با اطمینان می‌گی؟
‫چون دارم می‌بینمت دیگه.
‫لینم داره می‌بینمت. کلمانم می‌بینت.
‫پس لابد اینجا رو قبلاً دیدی.
‫من اغلب می‌اومدم دیدنت.
‫که این‌طور.
‫توی سالن رسیتال برگزار کردیم. ‫شما هم شرکت می‌کنید؟
‫- می‌خوای بریم؟ ‫- چی؟
‫بریم آواز بخونیم؟
‫چی بگم...
‫بیا بشین بابا.
‫سلام، امیدوارم همگی جای راحتی نشسته باشید.
‫خیلی خوشحالیم در خدمت شماییم.
‫امیدواریم شما هم خوشحال باشید.
‫بهتون برگه‌هایی می‌دیم که ‫با صدای بلند هم‌خوانی کنید.
‫با صفحه چهارم شروع می‌کنیم: ‫«سن‌ژان، معشوقه‌ی من»
‫♪ نمی‌دونم چرا رفتم توی جشنواره، ♪
‫♪ که توی سن‌ژان برقصم ♪
‫♪ فقط بوسه‌ای برای من کافی بود، ♪
‫♪ تا قلبم به اسارتش در بیاد ♪
‫♪ مگه آدم می‌تونه هوشیار بمونه؟ ♪
‫♪ اونم وقتی محکم بغلم می‌کرد؟ ♪
‫♪ چرا که وقتی چشم‌ها کلام رو ادا می‌کردن، ♪
‫♪ لب باز کردن بی‌فایده‌ست ♪
‫♪ دیوانه‌وار عاشقش بودم ♪
‫♪ برای من خوش‌تیپ‌ترین مرد سن‌ژان بود ♪
‫♪ کنارش سرگیجه و بی‌اختیار بودم، ‫هرموقع که لب تر می‌کرد، ♪
‫♪ بدون اینکه فکر کنم، ‫تسلیم خواسته‌اش می‌شدم ♪
‫♪ بهترین خودم رو... ♪
‫عزیزم.
‫می‌شه بریم؟ می‌ری لین رو بیاری؟
‫حداقل بیا خداحافظی کنیم.
‫بابا، ما داریم می‌ریم.
‫باشه.
‫مامان...
‫عزیزم لطفاً غر نزن.
‫هرموقع تازه خوش می‌گذره مجبوریم بریم.
‫می‌خواستیم بریم قدم بزنیم. ‫هوای بیرون خیلی خوبه.
‫بریم منظره ساکره‌کیور رو ببینیم.
‫نمی‌خوام قدم بزنم!
‫نگران نباش.
‫نمی‌خوای بیای منظره رو ببینی؟
‫بگو ببینم کجاش رو می‌شناسی.
‫اونجا رو می‌بینی؟
‫برج ایفله.
‫اون آسمان‌خراش بزرگه چی؟
‫برج مونپارناسه.
‫آفرین.
‫دیگه کجا رو بلدی؟
‫اون کلیسا که بالاش ناقوسه چی؟
‫نمی‌دونم اسمش چیه.
‫اسمش سن‌وینسنت دو پله.
‫می‌دونی خونه کجاست؟
‫نه.
‫گمونم مستقیم توی همین خط باشه.
‫یعنی اونجا؟
‫یه خرده بگیر اون‌طرف‌تر.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫«یک صبح زیبا»