« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz
مترجم : اشکان هیدی
‫وایسا. وایسا. وایسا!
‫وایسا. وایسا! وایسا!
‫یه کم دیگه. ‫ماشینو خاموش کن!
‫هر چی میگم انجام بده! ‫وایسا! وایسا!
‫اوه.
‫- چرا... ‫- چی؟
‫د... نه، منظورم این بود که دهنم...
‫هوم.
‫هی، بد نیست. ‫ولی دیگه نور درست نیست.
‫جدی؟ ولی راستش هنوز که ‫هوا کاملاً روشن نشده.
‫چرا، شده، ‫دیگه نور سپیده‌دم نیست.
‫ما سریع کارمونو کردیم، ‫ولی لباس دیر رسید.
‫همیشه تقصیر لباساست، ‫همون داستان همیشگی،
‫کاری از دست ما برنمیاد، نه من، ‫نه شما. بحث کردن فایده نداره.
‫خب. بجنبید،
‫چون یه ربع دیگه ‫دیگه نمی‌تونم کاری بکنم.
‫- ولی سفیده، نگاه کن. ‫- من سفیدم؟ - سفیده.
‫نه، سفید نیستی.
‫تصمیم گرفتین ‫چکمه‌ها رو نپوشه؟
‫قرار نبود پاها دیده بشن، ‫ولی اگه چکمه دارین...
‫هر جور دوست دارین. ‫مگه قرار نبود من پشت فرمون باشم؟
‫نه، ماشین فقط دکوره. قسمت ‫اصلی شما تو فواره‌س.
‫بجنبید، زود، برید اون بالا!
‫بدو، کیارا، برو ‫تو فواره. تو فواره، یالا!
‫کیارا، برو تو آب. آفرین.
‫بدو. همینطوری. ‫آروم برو جلو، آروم.
‫آها، آروم، خوبه، ‫خوبه.
‫برو تو آب، ‫برو تو آب. دستتو فرو کن.
‫دستت تو آب بزن. آفرین. ‫حالا آبو بپاش بالا.
‫دستت تو آب. آفرین. ‫حالا آبو بپاش بالا.
‫یه چرخش کوچیک. ‫یه چرخش کوچیک.
‫آره، کیارا. "کیارای خوشگل". آفرین.
‫حالا لباسو بکش بالا ‫و رونتو نشون بده.
‫چکمه‌ها رو بکش پایین، ‫چکمه‌ها رو بکش پایین. بکششون پایین.
‫نه، اینجوری خوب نیست. ‫چکمه‌ها رو دربیارید.
‫آها، آره، عالیه. ‫برو کنار. برو کنار.
‫باشه.
‫- برو بالا. برو بالاتر. برو بالا. ‫- اون بالا؟ - آره.
‫- کمکش کن بره بالا. ‫- باشه. دارم میرم!
‫فوق‌العاده میشه. ‫یالا. به من اعتماد کن.
‫آره، اینجوری نور عالیه. ‫یالا، برو بالا کیارا.
‫اوه، خیلی خوشگله، خیلی خوشگله. ‫عالیه. زود باشید، فن رو روشن کنید.
‫باد، بجنبید. زود. ‫زود باشید، باد!
‫برگرد سمت ما.
‫انگار که می‌خوای ‫ما هم بهت ملحق بشیم.
‫خم شو. خم شو.
‫بیشتر خم شو. خم شو!
‫چرا اینجوری به اسپانیایی داد می‌زنی سرم؟
‫خب، بگو، بگو. ‫آره. یالا، بگو!
‫بگو، حالا. مارچلو!
‫"مارچلو، بیا اینجا".
‫مارچلو.
‫"مارچلو، بیا اینجا".
‫"مارچلو. بیا اینجا".
‫به من، به من. آره.
‫یالا، بگو. بگو. ‫یالا. "مارچلو، بیا اینجا".
‫مارچلو!
‫یالا، کیارا. یالا. یالا! ‫برو، برو، برو.
‫مارچلو!
‫"مارچلو، بیا اینجا".
‫کار من تمومه. بسه دیگه.
‫واقعاً خسته شدم. ‫این وسیله داره اذیتم می‌کنه.
‫می‌ترسم لیز بخورم.
‫کمکش کنید.
‫یالا، زود باشید. ‫نردبونو نگه دارید.
‫به درک.
‫فوق‌العاده بود! ‫کیارا، فوق‌العاده بود!
‫آفرین! مرسی. ‫ممنون. ممنون، کیارا.
‫عکس‌ها رو زودتر بگیرین! ‫آفرین، کیارا!
‫مارچلوی من
‫کیارا، اونجایی؟
‫چرا جواب تلفنو نمیدی، ‫دختر من؟ نگران شدم.
‫هوم...
‫می‌دونی ساعت چنده؟ ساعت 2 بعد از ظهره.
‫ساعت 2 بعد از ظهره و تو کمتر ‫از یه ساعت دیگه قرار داری.
‫اوه نه، یادم رفته بود.
‫خب، اونقدرا هم مهم نیست.
‫امروز اصلاً نمی‌تونم، ‫مطمئن باش.
‫نمیخواد منو مطمئن کنی
‫لطفاً زود آماده شو.
‫لعنتی، کیارا، بابا هر هفته که ‫برات تست بازیگری پیش نمیاد.
‫هوم، صداتو درست کن؛ ‫دیشب چیکار کردی؟
‫- مشروب خوردی؟ ‫- هوم...
‫این به چه دردت می‌خوره؟ ‫بوخور می‌کنی؟ سرما خوردی؟
‫فکر می‌کنی زشتی، آره؟ ‫- هوم.
‫جوش زدی؟ بذار ببینم.
‫- خب؟ ‫- خب...
‫نه... خوبی، تو بهترین حالتت نیستی، ‫ولی... قابل قبوله.
‫چیزی به نظرت نمیاد؟
‫خب... نه، چرا؟ ‫چی باید به نظرم بیاد؟
‫- واقعاً چیزی نمی‌بینی؟ ‫- چی؟ چی عوض شده؟
‫مرتب کردی؟ انجامش دادی؟ ‫- واقعاً نمی‌بینی؟
‫نمی‌بینی که صورتم شبیه باباست؟
‫همیشه حالت‌های صورتت شبیه اون بوده،
‫اما صورتت دقیقاً مثل اون نیست، ‫چی داری میگی؟
‫می‌دونی، تو شبیه منی!
‫تو فقط از ماسترویانی نیستی، ‫به اندازه اون از من هم داری.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫حمی‌دونی، یه خواب عجیب دیدم ‫و وقتی بیدار شدم، من...
‫.. من دیدمش و فکر کردم ‫یهو تبدیل به اون شدم.
‫و... و مسلماً نه، ‫ولی خیلی دقیقه.
‫یادم میاد، قسم می‌خورم. ‫خودمو دیدم که اون شدم.
‫شاید فکر کردی بیداری، ‫ولی هنوز خواب بودی.
‫شاید.
‫- باید عجله کنی. نقشت رو بلدی؟ ‫- آره، آره، آره.
‫خب، با نیکول، سه تا قانون، ها؟
‫آره، قبلاً بهم گفتی.
‫یک: یه ریتم تند، ‫پشت سر هم و پایدار نگه دار.
‫هر اتفاقی که افتاد، ‫هیچوقت قطعش نکن
‫دو: اون اول صحنه رو اجرا می‌کنه.
‫این بهش اطمینان میده. اگه اذیتت می‌کنه،
‫به یه جای دیگه نگاه کن، ‫ولی مواظب باش سعی نکنی تقلیدش کنی،
‫چون اونقدر سریع حرف می‌زنه، ‫اونقدر سریع، خیلی سریع‌تر از من،
‫از هر دو تا کلمه یکیش فهمیده میشه. ‫باید یه ریتم خودت پیدا کنی.
‫اون دامن مال من نیست؟
‫ممکنه.
‫شماره سه: هیچوقت ریلکس نباش. ‫احساساتت رو همیشه زنده نگه دار.
‫حالت بی‌تفاوت ‫برای اون یعنی ضعف،
‫تحمل کسایی رو که با بی‌تفاوتی ‫بازی می‌کنن نداره، پس...
‫- اونو می‌شناسی؟ ‫- نه.
‫از فیلم اوزون ‫خاطره خوبی ازش دارم.
‫یه مرد خوش‌برخورد، رک، ‫هیچوقت کلک‌های مسخره نمی‌زنه.
‫بسه.
‫چی شده؟
‫مامان، چند وقته که ازت نخواستن ‫یه تست بدی
‫تا یه نقش بگیری؟ ‫بهم بگو، برام جالبه.
‫- با این موهای ژولیده خوب به نظر میای. ‫- آره، معلومه.
‫خب، نهایت تلاشم رو می‌کنم، ‫به روش خودم، و بعد... می‌بینیم چی میشه.
‫امیدوارم همه چیز خوب پیش بره.
‫اکشن.
‫"خواهش می‌کنم ما رو ببخشید، من از ‫اتفاقی که افتاده شرمنده‌ام."
‫- "شما با این آقا چه نسبتی دارین؟" ‫- "نمی‌دونم."
‫"باور بفرمایید که، اغلب ‫از خودم همینو می‌پرسم."
‫"باید همسرش باشم،"
‫"اما این کلمه در مورد من زیادی سنگینه."
‫"راستش، فکر می‌کردم ‫شما ممکنه دخترش باشید."
‫"اینو محض چاپلوسی نمیگم، ‫فقط داشتم فکر می‌کردم، اگه هستید،"
‫"امکان نداره که بهتون علاقه‌مند بشم." ‫- "و به عنوان همسر؟"
‫"بله، بله، با تعجب، بله، بله، ‫و بدون هیچ تردیدی از طرف من."
‫"بله، بله، با تعجب، بله، بله، ‫و از سمت من بدون هیچ تردیدی."
‫"همسر، خواهر، خواهرزن، اینا ‫چیزایی هستن که دلیلی بهم نمیدن"
‫"که بهشون علاقه‌مند نشم."
‫"به نظر میاد این نمایش کوچیکت ‫خوب تمرین کردی."
‫"به نظر میاد واسه این نمایش ‫کوچیک خوب تمرین کردی."
‫"نه اونقدرا."
‫"اسمت چیه؟"
‫اینجا تو بلند میشی.
‫... باشه:
‫"مارتین کامبرمره."
‫"مارتین کامبرمر برنامه‌ت چیه؟"
‫"شاید اینکه در اسرع وقت، هر وقت ‫که دوست دارید، شما رو به صبحانه"
‫یا شام ببرمت بیرون، کاملاً... دوستانه."
‫"و من بهتون میگم، دوستانه، که ‫اگه می‌خواید با من رابطه داشته باشید،"
‫"من مشکلی ندارم."
‫"اوم... هر-هر روزی که باشه؟"
‫"من می‌ترسم؛ اگه شوهرم بفهمه،"
‫"شوهرم تصمیم بگیره ‫باهاتون روبرو بشه."
‫"با کلمات تحریکتون کنه، ‫تهدیدتون کنه،"
‫"از قدرت فیزیکیش ‫سوءاستفاده کنه،"
‫"مثل یه وحشی واقعی."
‫"بهتون هشدار میدم، اون مثل ‫یه مرد بی رحم و مروت رفتار می‌کنه."
‫آه، نه، نه.
‫خب، من اجازه می‌خوام، نه، اجازه ‫نمی‌خوام، در واقع، اجازه می‌خوام آره...
‫.. که متوقفتون کنم؛ چون این دیالوگ ‫کاملاً غیرممکنه.
‫.. که متوقفتون کنم، چون این دیالوگ ‫کاملاً غیرممکنه.
‫این هیچ ربطی به تو نداره، کیارا، ‫این...
‫باشه، الان ساکت میشم، ‫ولی باید روش کار کنیم.
‫این دیالوگ، "من می‌ترسم ‫که شوهرم اگه بفهمه"
‫"تصمیم بگیره باهاتون ‫روبرو بشه، تهدیدتون کنه،"
‫"با کلمات تحریکتون کنه، ‫سوءاستفاده کنه"...
‫وای این همه فعل غیرقابل ‫تحمله! خیلی زیادن. اوه...
‫اوه، باید به ژاک بگیم. باید بهش زنگ ‫بزنیم. میشه همین الان بهش زنگ بزنی؟
‫ازش بپرس ببین می‌تونه ‫چیزی به ذهنش برسه که بتونه...
‫... کمکمون کنه، ها؟ الان بهش زنگ می‌زنی؟
‫نه نه، صبر کن، صبر کن. یه کم دیرتر ‫بهش زنگ بزن، چون الان مزاحمش می‌شیم.
‫خب. از اول شروع می‌کنیم، ‫ببخشید، بریم.
‫وقتی تماس گرفتی، بهم خبر بده، باشه؟
‫و- وقتی نظرشو گرفتی. ‫باشه، نوبت توئه، کیارا.
‫خب، اون داشت می‌گفت...
‫"بهتون هشدار میدم، اون مثل ‫یه مرد بی‌رحم و مروت رفتار می‌کنه."
‫"شاید بشه کاری کرد که خبردار نشه؟"
‫"اینجوری از لذت خیانت بهش محروم می‌شم."
‫"باشه، ‫فکر کنم منظورتون رو فهمیدم."
‫"من می‌رم، برمی‌گردم سر کار خودم."
‫"باور کنید خانم، برای من خیلی ‫لذت‌بخش بود که برای چند لحظه،"
‫"در مورد قصد شما ‫اشتباه کردم. با اجازه."
‫آره، خیلی خوبه. واقعاً.
‫عالیه. ممنون.
‫اصلاً آسون نیست، ها کیارا؟
‫آسون نیست. کیارا، ‫آسون نیست چون یه...
‫... پویایی شیطانی ‫تو سرزندگیت هست،
‫که همزمان باعث میشه ‫یه کم زیاده‌روی کنی.
‫ببین، تو، تو با سرعت ‫پشت سر هم می‌کوبی، تق‌تق‌تق.
‫ببین، تو فرصت نفس کشیدن نمی‌دی.
‫- تو چی فکر می‌کنی، فابریس؟ ‫- خب کامل موافق نیستم.
‫یه عشوه‌گری ظریف هست، ‫تو مکالمه طنز هست،
‫یه ریتم اجتناب‌ناپذیر وجود داره.
‫اینکه ریتم داره قبول، ‫ولی یه مسابقه دو، نمی‌دونم...
‫و بعد من از خودم می‌پرسم که آیا این زن ‫همه چیز رو به دل می‌گیره،
‫آیا اونم ناراحته، زخم خورده‌ست. ‫- هوم...
‫یا اصلاً براش مهم نیست، ‫من ترجیح می‌دم براش مهم نباشه.
‫هوم؟ - آروم‌تر. ببین، برای یه بار ‫تونستم یه کم...
‫... خلاقیت تو یه فیلمنامه بذارم. ‫دلم می‌خواد که...
‫چی دلت می‌خواد؟
‫کمتر مستقیم. یه چیزی... ‫یه کم گرم‌تر.
‫مدیترانه‌ای، آفتابی، ‫آدم ریلکس می‌شه. می‌فهمی؟
‫- آفتاب؟ - خب، شاید ‫تقصیر منه. من، وقتی تحریکش کردم،
‫زیاد جرأت نکردم، یعنی...
‫نه.
‫می‌خوای بهت بگم؟ ‫نه، نمی‌تونم، نمی‌تونم بهت بگم.
‫چرا، بهم بگو.
‫اوه، خب، من امیدوار بودم...
‫... که تو بیشتر...
‫... بیشتر ماسترویانی باشی تا دنوو.
‫هوم...
‫اشتباه برداشت نکن، من عاشق کاترینم،
‫ولی این یه شخصیت ‫زرنگه. یعنی...
‫... بیشتر مارچلوئه تا کاترین.
‫ببین، هدف اینه.
‫آره، می‌فهمم، ‫هر دوشون رو خوب می‌شناسم.
‫شخصاً فکر می‌کردم ‫دارم مثل کیارا بازی می‌کنم،
‫ولی ظاهراً اشتباه می‌کردم.
‫و من یه احمقم، ‫خودم رو خیلی کم می‌شناسم.
‫- اصلاً اینطور نیست... ‫- می‌تونم یه جایی سیگار بکشم؟
‫آره، بفرمایید کنار پنجره.
‫- من چی گفتم مگه؟ ‫- نیکول، ژاکه.
‫اوه. ژاک، آه، آره. ‫ممنون که بهم زنگ زدی.
‫نه، چون... آره. ‫من، من، یه شکی دارم،
‫اِم، تو صحنه‌ی... صحنه‌ی...
‫اِم، کیارا؟ کیارا؟
‫می‌خوای دوباره انجامش بدیم؟ من واقعاً ‫احساس راحتی کردم.
‫شما لطف دارید، ولی...
‫می‌خوام یه چیزی بهتون بگم.
‫یه فیلسوف نابغه هست ‫به اسم فریدریش نیچه،
‫که یه جمله خیلی مهم ‫گفته:
‫"هر چیز خوبی که تو ‫زندگی هست، به ارث رسیده."
‫اوکی؟
‫بیا عزیزم، ‫ارزش نداره اینقدر بهم بریزی.
‫این درد بی‌فایده چیه؟
‫نمی‌تونم، امشب.
‫پس بیا تمومش کنیم، ‫مشکلی نیست.
‫این آهنگ رو صدها بار خوندی، ‫عالی می‌شه.
‫الان احساس می‌کنم راهمو گم کردم. ‫من هیچ کاری بلد نیستم.
‫بهتر نیست از یکی دیگه بخوای ‫باهات رو صحنه بیاد، ها؟
‫خب، نه، خیلی مهربونیا، اما این‌که ‫کی با من بخونه به تو مربوط نیست.
‫دیشب دوباره خواب بابام رو دیدم.
‫جدی؟
‫خب، پدر نماد اقتداره، ‫قانونه.
‫همینطور رابطه‌ت ‫با جامعه هم هست،
‫تمایل تو به پیدا کردن ‫جای خودت.
‫تو راجع به روانشناسی ‫تو مجله‌ها مطالعه می‌کنی؟
‫وقتی با بازیگرای زن می‌پری ‫خیلی به درد می‌خوره.
‫یه چیزی برات دارم.
‫یه مدته که همیشه ‫حسش می‌کنم باهامه.
‫انگار داره تعقیبم می‌کنه.
‫نه، بیشتر انگار من شدم ‫روح بابام.
‫دلت براش تنگ شده، همین. ‫- معلومه که دلم براش تنگ شده،
‫ولی یه چیز عجیب‌تر ‫و خطرناک‌تره.
‫یه جوری حس می‌کنم...
‫... که دستم رو شده، ‫نمی‌دونم چجوری بگم بهت،
‫اینکه ممکنه اینطوری برداشت بشه ‫که من هیچی نیستم.
‫فراتر از ترس از رو شدن،
‫بزرگترین ترس اینه که ‫دستت هیچوقت رو نشه.
‫- هان؟ ‫- رو نشدن دستت، آره.
‫هر روز فهمیدنت سخت‌تر میشه، ‫می‌دونی، شدی عین ابوالهول.
‫باید برم بشاشم.
‫هی، نمی‌تونی بگی "میرم دستشویی" ‫مثل بقیه؟
‫این کلمات از دهن تو زشته. ‫- برو بابا.
‫خیلی ممنون. واقعاً لذت بردم.
‫ببخشید.
‫ببخشید، میشه آتیش بدین، ‫لطفاً؟
‫| نگاه از بالای عینک | ‫هشت و نیم | فدریکو فلینی
‫ممنون، خانوم.
‫ها؟
‫عوضی.
‫هی. کوچولو. ‫اینجا تنها چیکار می‌کنی؟ ها؟
‫می‌تونم لمست کنم؟ می‌تونم لمست کنم؟
‫آره؟ سلام.
‫کجا میری؟
‫صاحبات کجان؟
‫می‌خوای دنبالت بیام، آره؟
‫دنبال چی می‌گردی؟ گشنته؟ ها؟
‫حالتون خوبه، آقا؟
‫بله، خوبم، خیلی ممنون.
‫شما سربازین؟
‫آه، بله، سرباز انگلیسی...
‫... ولی مستقر در فرانسه.
‫سخته که یه مرد رو ‫تنها بذاری و زیاد نگران نشی،
‫اگه داره رو پل گریه می‌کنه.
‫بله، خیلی ببخشید.
‫باشه. صبر کنین، به نظر جدی نمیاد، ‫خیالتون راحت.
‫ولی، دیر وقته،
‫و این موقع شب ‫ممکنه با آدمای بدی روبرو بشین.
‫نمی‌ترسم، مسلحم. ‫نه، این، آره، این یه شوخی بود.
‫باشه.
‫مطمئنید نمی‌خواین ‫همراهیتون کنم؟
‫به پادگان؟
‫نمی‌دونستم ارتش انگلیس ‫تو پاریس پادگان داره.
‫اگه سرباز هست، پادگانم هست.
‫انگلستان عضو ‫ناتو هست.
‫درسته. اگه همراهیتون کنم ‫خیالم راحت‌تر میشه.
‫منتظر کسی هستم.
‫آه. پس مزاحمتون میشم.
‫نه، نه، من... مطمئن نیستم ‫که اون شخص امروز بیاد،
‫در واقع، مطمئنم که نمیاد.
‫حق با شماست، باید برگردم.
‫فقط پنج دقیقه از اینجا فاصله داره، ‫اگه واقعاً می‌خواین همراهیم کنین،
‫من کالینم، راستی، من، من می‌تونم... ‫می‌تونم اسمتون رو بدونم؟
‫ماسترویانی.
‫اصالتاً ایتالیایی هستین؟
‫اسمم مارچلو ماسترویانی هست
‫خوشوقتم. کالین فِیرول.
‫از این طرفه.
‫- متأسفم. دستمال ندارم. ‫- اوه، مهم نیست.
‫من اونجا بودم واسه یه قول.
‫یه قول احمقانه، همین، ‫یه قراری که قرار نیست.
‫به هم گفته بودیم یه شب ‫روی اون پل همدیگه رو ببینیم.
‫واسه اینکه نشون بدین ‫یه رابطه عاشقانه دارین؟
‫دقیقاً. یه چیز خیلی احمقانه ‫و رمانتیک. به قول فرانسوی‌ها.
‫هوم. فکر می‌کردم ‫انگلیسی‌ها، بین اروپایی‌ها،
‫کمتر از همه تحت تأثیر ‫رمانتیسم پیچیده فرانسوی‌ها هستن.
‫به هم گفتیم: "تا آخر تابستون". که نزدیکه.
‫در هر صورت، بعدش باید ‫برگردم لندن و تموم میشه.
‫شاید الانم تموم شده، ‫ولی شما نمی‌خواین قبول کنین.
‫وقتی واسه کار رفت، قول داد ‫بعد از یه سال برگرده
‫و اگه من آزاد بودم، ‫همدیگه رو می‌دیدیم.
‫تقریباً موفق شده بودم فراموشش کنم،
‫ولی بعد با اومدن تابستون ‫امید برگشت.
‫در هر صورت، بهم بگین، ‫شما چیکار می‌کردین؟
‫شما به فرانسوی‌ها اعتماد دارین یا نه؟
‫فراموشش کن. ‫ولش کن و قیدشو بزن.
‫نتونی از عشق دست بکشی، ‫متأسفانه،
‫یعنی خودتو در معرض بدترین ‫زخم‌ها قرار دادی.
‫در مورد خودتون چی؟ به جز همراهی کردن ‫سربازا تو شب، چیکار می‌کنین تو زندگی؟
‫هیچ؛ میگذرونم.
‫زندگیم الان انگار ‫تو حالت تعلیقه.
‫- عشقی دارین؟ ‫- نه، ندارم. مدت زیادیه که ندارم.
‫همین بهم اجازه میده مثلاً ‫با شما بیام تو این پادگان.
‫نه، شما بامزه‌این، ‫ایده‌ش جالبه، ولی...
‫.. نه، این غیرممکنه.
‫می‌دونی، ایتالیایی‌ها از فرانسوی‌ها ‫ساده‌ترن.
‫واقعاً؟ م-من نمی‌دونستم.
‫از نظر انگلیسی‌ها، هر چی تو قاره‌س ‫پیچیده‌س.
‫خب، من میرم بخوابم.
‫می‌تونم فردا روی عرشه ‫بیام ببینمتون؟
‫آره، خوشحال میشم، ولی شاید ‫به حرفت گوش بدم و نباشم.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون. شب بخیر.
‫هی. کوچولو. بیا اینجا.
‫چی میگی؟ امتحان کردن...
‫.. با یه دل شکسته، ‫یه نظامی، انگلیسی،
‫که ظاهراً دگرجنسگرا نیست،
‫می‌تونه یه هدف زندگی ‫منطقی برای من باشه؟
‫ها، چی میگی؟ هیچی نمیگی؟
‫حق با توئه، بهتره بهش فکر نکنیم. ‫بریم، بیا. بیا.
‫بیا.
‫این تنها کلاه گیسی بود ‫که به رنگ موهاش داشتم.
‫و شاید این یکم ‫رو گردن کوتاهه.
‫اوهوم.
‫اگه بخوای دفعه بعد برات سبیل میارم، ‫اگه دوست داری.
‫مطمئنی که داری ‫چیکار می‌کنی؟
‫چرا؟ نمی‌تونه جواب بده؟ ‫من به اندازه کافی شبیهش نیستم؟
‫نه، منظورم این نیست، فقط... ‫یکم عجیبه، نه؟
‫- عجیب ناراحت‌کننده؟ ‫نه.
‫ساده‌تر بود اگه خودتو ‫شبیه کاترین می‌کردی.
‫این یه لباس مبدل نیست.
‫صبح بخیر.
‫خب، ماتیا، ‫دیگه به دوستای قدیمی سلام نمی‌کنی؟
‫- داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫- اومدم پیشت غذا بخورم.
‫میز همیشگی؟ ‫- آره. می‌بینم که خالیه.
‫برای یکی که بیشتر از من ‫دوسش داری رزروش نکردی، هان؟
‫نه، نه، نه. اصلاً، نه.
‫- بفرمایید. سگه مال کیه؟ ‫- با منه.
‫- با توئه... - یه ماجراجوئه. ‫از دیشب دنبالم راه افتاده.
‫ولی... تو کی هستی؟
‫- می‌تونی مارچلو صدام کنی. ‫- باشه.
‫مرسی.
‫آره.
‫سلام، ببخشید مزاحم شدم،
‫من ماتیا هستم، ‫از رستوران له گراند ونیز.
‫- سلام. ‫- اِه، سلام.
‫زنگ زدم چون ‫دخترت اینجاست.
‫خودشو شبیه مرد کرده.
‫نمی‌دونم داره چیکار می‌کنه.
‫برای همین بهت زنگ زدم، ‫همش داره می‌خنده، ببین.
‫- نه بابا. ‫- خودت ببین، آره، آره.
‫وای باورنکردنیه. ‫کی اینجوری گریمت کرده؟
‫برای عکاسیه؟
‫وای، شوکه شدم.
‫چه بهت میاد.
‫می‌دونی، شباهتش حیرت‌انگیزه.
‫می‌خوام ازت عکس بگیرم. ‫برو نیم‌رخ وایسا.
‫نه، صبر کن، از بالا بگیر، ‫وگرنه بد میشه.
‫نه، صبر کن، صبر کن... ‫- نه، از بالا بگیر منو.
‫نیم‌رخ نه، خوب نمیشه، ‫چون لبات باریک‌تره،
‫بابات لبای گوشتی داشت. ‫صبر کن.
‫- لبای بوسیدنی؟ ‫- بفرما. تموم شد.
‫نه، هیچوقت اهل بوسیدن نبود.
‫- بهش می‌گفتن "کیسر" (بوسنده) ‫- آره، Kiss، یعنی بوسه.
‫پس منم ناهار می‌خورم، خب...
‫غذای روز چیه؟ ‫- اختاپوس.
‫آها، خب، اختاپوس ایده عالیه.
‫این خنگول چیه؟
‫دیروز وقتی داشتم کنار رودخونه ‫قدم می‌زدم پیداش کردم.
‫فکر کنم همدیگه رو دوست داریم. ‫خیلی مؤدبه، ها.
‫انگار ملکه انگلیسه.
‫بابات اغلب سگ‌های ولگرد مثل اینو ‫تو پاریس پیدا می‌کرد.
‫ولی این اون بود که پیداشون می‌کرد ‫یا اونا بودن که اونو پیدا می‌کردن؟
‫یادته، ‫همیشه خونه پر از سگ بود.
‫اوهوم.
‫ولی چرا... هیچی نمیگی؟ ‫کی اونجاست؟ می‌شناسیمش؟
‫نه، من کم حرفم، ‫یه سگ دارم و ویسکی می‌خورم.
‫آها خب، پس، ‫توهم کامله. هان؟
‫کاملاً، آره.
‫و از حالا به بعد، ‫می‌خوام مارچلو صدام کنی.
‫- چرا؟ ‫- چون دلم می‌خواد
‫و چون از حالا به بعد ‫این اسممه.
‫و دلیل خاصی داره؟
‫زندگیه، همین.
‫زندگی کی؟ مال تو یا مال اون؟
‫مال ما. ‫زندگی مشترکمونو می‌خوام پیدا کنم.
‫کیارا، متوجهی که مردم می‌پرسن:
‫"چه بلایی سرش اومده، چیکار می‌کنه؟"
‫یعنی، همین الانش بیچاره ماتیا ‫پشت تلفن داشت سکته می‌کرد،
‫باید می‌شنیدی صداشو: ‫می‌گفت، "این دختره دیوونه شده"،
‫شاید حق داشته باشه.
‫و تو کجایی؟
‫من کاملاً راضیم که غیب بشم. ‫خب، بیا، در مورد چیز دیگه‌ای حرف بزنیم.
‫کی دوباره شروع به فیلمبرداری می‌کنی؟
‫آه نه، خواهش می‌کنم، ‫اینجوری بهم ندینش.
‫شاخک‌هاش که هست حالم بد میشه، نه، ‫ببخشید، نمی‌تونم... فکر می‌کردم تیکه شده.
‫فکر می‌کردم قطعه قطعه شده.
‫پشت میله‌های زندان دیگه اینقدر ‫بامزه بازی در نمیاری، سرقت هویت،
‫می‌دونی، مجازات قانونی داره.
‫آه، ببخشید، سلام، ‫دنبال آیفون... می‌گشتم.
‫... ماسترویانی. ‫- اوهوم.
‫ولی، نمی‌دونم، من...
‫... من پیداش نمی‌کنم، ولی شاید از ‫یه اسم مستعار استفاده می‌کنه، نه؟
‫- چه گل‌های قشنگی. ‫- آره واقعاً.
‫پس، من...
‫... باید شما رو مارچلو صدا کنم؟ ‫- آه، خب خیلی خوشحالم می‌کنه.
‫می‌دونید، من هیچوقت ‫دوستای بازیگر نداشتم،
‫دوستای واقعی، از اونایی که ‫می‌تونی نصف شب بهشون زنگ بزنی
‫چون حالت بده.
‫که موضوع رو می‌فهمن ‫و واقعاً گوش میدن بهت.
‫دوستای بازیگری که می‌تونی بدون خجالت ‫باهاشون درد و دل کنی
‫و... می‌تونی براشون تعریف کنی ‫بعضی شب‌ها توی ذهن یه بازیگر چی می‌گذره
‫توی سر یه بازیگر چی می‌گذره.
‫چون آدم دیگه نمی‌دونه کیه، ‫چون نمی‌دونه چی مال خودشه
‫یا چی دیگه بهش تعلق نداره. ‫می‌فهمید چی میگم؟
‫وقتی به نظر میاد همه چی از دست ‫رفته، اینجوریه. می‌فهمید چی میگم؟
‫- سرگیجه. ‫- دقیقاً. سرگیجه.
‫و شما منو یه دوست می‌دونید، پس؟
‫خب، شاید چیزی که می‌خوام بگم ‫براتون عجیب به نظر برسه
‫و یه کمی هم احمقانه. ‫ولی دیروز، موقع اون تست بازیگری،
‫من یه چیزی حس کردم، ‫یه چیزی بین ما بود.
‫و ببخشید اگه کلماتم اشتباهه، ‫یه هماهنگی خوبی حس می‌کردم.
‫یه هماهنگی عمیق حس کردم، ‫حتی یه جور محبت حس کردم،
‫که خیلی نادره، ‫چون تا اون لحظه،
‫من هیچوقت نسبت به یه بازیگر ‫همچین محبتی حس نکرده بودم.
‫ولی بعدش، تو دوستی مثل عشق،
‫باید یه چیزی مثل ‫عشق در نگاه اول وجود داشته باشه، نه؟
‫خب، آره. ‫ولی من در هر صورت بهش اعتقاد دارم.
‫من کل زندگیم رو ‫از یه عشق در نگاه اول به یکی دیگه گذروندم.
‫آه، ولی این فوق‌العاده‌ست، ‫ما همدیگه رو می‌فهمیم.
‫کوکا؟
‫اوم، کوکا زیرو، اگه ممکنه.
‫و بعدش، می‌دونید، ‫یه جنبه یه کم خودخواهانه‌تر هم هست.
‫- اوهوم. ‫- من همیشه عاشق مارچلو بودم
‫و همیشه یه جورایی حسرتشو داشتم ‫که هیچوقت فرصت
‫بازی کردن باهاش رو پیدا نکردم.
‫می‌دونید، من اغلب از لوییس ژووه حرف می‌زنم، ‫(از برجسته‌ترین بازیگران فرانسه قرن بیستم)
‫چون ژووه یه جورایی ‫مثل یه پدر مقتدره، در واقع،
‫و مارچلو... ‫مارچلو مثل پدرخونده منه.
‫خیلی ممنون.
‫و، و...
‫... هیچوقت فکر نمی‌کردم یه روزی ‫این شانس رو داشته باشم که ملاقاتتون کنم.
‫ولی من نمی‌خوام بهتون فشار بیارم.
‫نه. من بیشتر احساس می‌کنم ‫که شما دارید بهم کمک می‌کنید.
‫پس، اگه شما منو قبول می‌کنید، ‫اگه اجازه می‌دید که من...
‫... خلاصه...
‫... یه کم تو رویاتون شریک بشم. ‫می‌تونم بهش بگم یه رویا؟
‫آره.
‫خیلی خوشحالم می‌کنه ‫که با شما رویاپردازی کنم.
‫۰۶۲۲۱۱۳۰۴۰.
‫این شماره تلفن منه، ‫هر وقت خواستی بهم زنگ بزن.
‫هر مشکلی که داشتی، فهمیدی؟
‫یه بحران افسردگی، ‫بیرون بردن سگ،
‫اسباب‌کشی، زدن تو صورت ‫یکی که تو خیابون مزاحمت میشه،
‫خلاص شدن از دست یه زن ‫که دردسر درست کرده،
‫هیچ مشکلی نیست، فهمیدی؟ ‫من همیشه هستم. ۰۶۲۲۱۱۳۰۴۰.
‫یادداشتش کن. تموم شد. ‫این شماره تلفن رایگان جدید توئه.
‫هر مشکلی که داشتی، فهمیدی؟
‫سلام نیکول،
‫خیلی لطف کردی که بعد از تماس من ‫خودت رو در دسترس قرار دادی.
‫تو مارچلو رو می‌شناسی؟
‫ولی این چه معنی میده؟
‫می‌خواستیم زود ببینیمت
‫چون ما دو تا خیلی دوست داریم ‫با هم بازی کنیم... با تو،
‫البته. و تا جایی که به من مربوطه، ‫صادقانه بهت میگم، نیکول،
‫تا جایی که به من مربوطه، ‫می‌خواستم که...
‫... یعنی می‌خوام بدونی ‫که من این فیلم رو بازی نمی‌کنم
‫اگه مارچلو نباشه که ‫اون نقش رو کنار من بازی کنه.
‫خیلی خوش شانسیم که برگشته.
‫- نقش معشوقه تو؟ ‫- آره، آره.
‫آره. ولی اگه بخوای، می‌شه دوباره نوشتش.
‫می‌تونیم دو تا دوست باشیم، ‫به جای یه زوج.
‫این رو تو تصمیم می‌گیری، با ژاک.
‫ما خیلی خوشحالیم که یه ‫زوج باشیم. مگه نه مارچلو؟
‫- منو دست انداختین؟ ‫- نه اصلاً.
‫نه، هیچ طعنه‌ای تو پیشنهاد ما نیست.
‫نه، ما با صداقت و راستی کامل اومدیم پیش تو.
‫اِم... ما، ما آماده‌ایم ‫فیلم رو بسازیم، نیکول،
‫ولی تو رئیسی، پس...
‫این چه چرت و پرتیه، کیارا؟
‫مارچلو، نیکول، ‫این مارچلوئه، حواست باشه.
‫- میخوای چیزی بنوشی؟ ‫- یه ویسکی. - تو چی؟
‫ببخشید آقا، ‫میشه دو تا ویسکی بیارین؟
‫بله قربان. ‫- خیلی ممنون.
‫فابریس، اجازه میدی یه لحظه ‫خصوصی با...
‫.. مارچلو حرف بزنم؟
‫البته، البته، البته، ولی ‫یه خصوصی که من بتونم بشنوم
‫اگه ساکت بمونم، یا یه خصوصی واقعی؟
‫- یه خصوصی واقعی. ‫- آها، چون من میتونم خیلی...
‫میای با هم یه سیگار بکشیم؟
‫نه، ولی منظورم اینه که ‫من میتونم خیلی رازدار باشم، ها؟
‫من ازت عذرخواهی میکنم، بفرما.
‫این همون چیزیه که میخوای؟
‫من سطحی برخورد کردم، ‫نمیخواستم ناراحتت کنم.
‫فکر نمیکردم که هنوز ‫این موضوع برات حساس باشه.
‫تو جایگاه خودت رو تو سینما داری ‫و خانوادت هیچ ربطی بهش ندارن.
‫تو به عنوان بازیگر خودت رو ساختی.
‫هیچوقت نباید تو رو با مادرت، ‫با پدرت مقایسه میکردم،
‫ولی خب، فهمیدم.
‫بس کنین با این...
‫.. این شوخی بی‌مزه ‫تو و فابریس،
‫چون خیلی منو معذب میکنه.
‫شوخی؟ ولی این شوخی نیست.
‫ما همین الان بهت گفتیم، میخوایم ‫با هم برای تو بازی کنیم، همین.
‫فقط مونده بگی که من ‫با ایتالیایی‌ها مشکل دارم.
‫چه مشکلی با ایتالیایی‌ها داری، ‫نیکول؟ ها؟
‫به خاطر یه ایتالیایی ‫شکست عشقی خوردی؟ ها؟
‫من هیچ مشکلی با ایتالیایی‌ها ندارم،
‫میخوام ما دو تا سعی کنیم ‫یکم آروم‌تر با هم حرف بزنیم.
‫ولی من آرومم.
‫ببین، یه عصر قشنگه، ‫دلچسبه، یه دوست جدید پیدا کردم.
‫داریم با هم سیگار میکشیم. ‫آروم باش.
‫چرا اون بخش فرانسوی خودت رو ‫بیرون نمیاری؟
‫ولی بگو ببینم، ‫گارسیا یکم ایتالیایی نیست؟
‫نه، مارچلو، گارسیا ایتالیایی نیست، ‫گارسیا اسپانیاییه.
‫این اولین مارچلوی توئه. ‫میبینی که انگار داری منو میفهمی؟
‫من میفهمم، ‫ولی اصلاً تأییدت نمیکنم.
‫مهم نیست. من عصبانی نیستم، ها؟
‫ما سه تا یه فیلم خوب میسازیم. ‫- یه فیلم؟
‫ولی این غیرممکنه، ‫نمیشه یه فیلم ساخت.
‫و بعدش، راستش رو بخوای، من ‫بازیگرای دیگه‌ای برای نقش تو ذهنمه.
‫مثلاً لئا سیدو؟
‫خب، آره، لئا هم مثل تو ‫تست داده. چند نفرین.
‫من دارم میگردم، مثل همه کارگردان‌ها. ‫- نه.
‫- من دارم میگردم... ‫- نه. - چی؟ چی شده؟
‫بعضی کارگردان‌ها مینویسن و میدونن ‫بازیگرشون کیه.
‫اونا آزادن این کار رو بکنن. ‫ولی من ریسک میکنم. همین.
‫می‌دونم، یه شانسی امتحان کردم ‫یه حرکت الله بختکی،
‫- آدم که نمی‌دونه چی میشه! ‫- اهوم.
‫آها، چون بهت گفتن ‫که لئا از قبل انتخاب شده، اینطوریه؟
‫نه، ولی، هی... اینا چرت و پرته.
‫تو واقعاً فکر میکنی ‫که من که خودم هم بازیگرم
‫به خودم اجازه میدم، ‫علاوه بر اینکه وقتم رو هدر بدم،
‫از تو بخوام الکی تست بدی؟
‫اوه، لعنتی، نمیتونم بمونم، ‫نیکول، صبر کن.
‫باید حتماً برم.
‫ولی حرفات بهم اطمینان داد، ها؟
‫از طرف من از فابریس عذرخواهی کن ‫و بهش بگو بهش زنگ میزنم،
‫نگران نباشه ‫چون من شمارش رو دارم.
‫ها؟ و بعد، فکرش رو بکن، نیکول، ‫داشتن من و فابریس تو فیلمت،
‫ایده خیلی خوبیه، ‫بهت قول میدم پشیمون نمیشی.
‫دوست دارم شخصیتی رو که الان هستم، ‫جلوی تو، فیلمبرداری کنی.
‫ها؟ واقعاً دوست دارم.
‫با تهیه‌کننده‌ات حرف بزن. ‫پوستر رو تصور کن. - نه...
‫"مارچلو ماسترویانی ‫و فابریس لوکینی در فیلم جدید"
‫"نیکول گارسیا، ‫اکران در سال 2024".
‫چی میگی؟ بگو.
‫آره دیگه. ‫- نه بابا. نه بابا.
‫باشه، بهش فکر کن، ها؟
‫مرسی، مرسی، مرسی، مرسی. ‫مرسی، مرسی، عاشقتونم.
‫ولی حالا میخوام میکروفون رو بدم ‫به یه نفر
‫که باهاش خیلی چیزا رو تجربه کردم.
‫آره. یه نفر ‫که خیلی خوب میخونه و بازی میکنه.
‫یه... آدمی که راستش رو بخوای...
‫... هیچوقت از غافلگیر کردنم دست ‫برنمی‌داره، حتی گاهی وقتا حیرت‌زدم می‌کنه.
‫خلاصه، اینم از بهترین ‫هدیه‌ای که ایتالیا بهمون داده.
‫زیبا، زیبا... ‫ماسترویانی خوشگل.
‫مرسی، می‌تونستی بهم خبر بدی. ‫این کت منه.
‫حالا که تو نقش عاشق لاتین ‫هستی، بیا یه چیز دیگه بخونیم.
‫- بیا رامازوتی بخونیم. بیا رامازوتی بخونیم. ‫- باشه.
‫کلک نزنیا، ها. ‫- نه، خیالت راحت.
‫همه چی خوبه، ‫واسه دخترت می‌خوندیش.
‫این داستان چیه دیگه؟
‫- سلام. ‫- آه، سلام.
‫اون لیوان رو میدی بهم؟
‫خیلی خسته‌ام.
‫- کی یه کم دیگه می‌خواد؟ ‫- من.
‫خوب بود، ولی اتفاقی که افتاد ‫یه کم عجیب بود، نه؟
‫از نمایش کیارا خوشت نیومد؟
‫نمایشی که با هم ساخته بودین؟
‫نه، اصلاً، ‫منم غافلگیر شدم.
‫ولی باحال بود. ‫- آره، اگه تو میگی حتماً.
‫ببخشید.
‫- میشه دو دقیقه باهات حرف بزنم؟ ‫- آره، نمی‌دونستم میای.
‫مرسی. ببخشید.
‫اجازه هست؟
‫چی شده، عزیزم؟
‫بذار بگم که از ظاهرت ‫یه کم تعجب کردم.
‫خب، خوب شده، نه؟
‫این چیه، لباس نمایشه یعنی؟
‫نه، نه بابا. ‫یه تصمیمه و باور کن،
‫این رو با کمال آگاهی ‫گرفتم.
‫می‌خوای با پدرت اشتباه گرفته بشی؟ ‫اینطوریه؟
‫آره، تقریباً.
‫کیارا، میشه بهم بگی ‫فکر می‌کنی چی گیرت میاد؟
‫خب، خوشحالم می‌کنه. همین. ‫این جواب خوبیه؟
‫چه انتظاری داری؟
‫هیچ انتظاری ندارم، ‫بهت گفتم که خوشحالم می‌کنه.
‫من نمی‌فهمم چی می‌خوای؟ ها؟
‫هر کاری می‌کنی تا مدام بهت بگن ‫که تو دختر فلانی هستی...
‫فقط دختر فلانی؟ ‫اینه که خوشحالت می‌کنه؟
‫بگو ببینم.
‫صبح‌ها حس می‌کنم صورتم، اون تصوری ‫که از خودم تو ذهنم دارم رو نشون نمیده.
‫همین، دیگه.
‫حالت خوب نیست؟ اینطوریه؟ خوب نیستی؟
‫نه دیگه، شروع نکن نگران بشی، ‫همه چی خوبه.
‫نمی‌فهمم چرا ‫اینقدر ناراحت میشی.
‫چون به من مربوطه، ‫هر چیزی که برات اتفاق می‌افته.
‫چون تو دوستمی. ‫- آره.
‫چون به کسی که داری یه ‫جورایی تقلیدش می‌کنی قول دادم
‫که مراقبت باشم، ‫که ازت محافظت کنم.
‫لعنتی، کیارا، ‫می‌دونیم که شوخی نیست.
‫آه، نه، شوخی نیست، نه، نه.
‫الان به خاطر تو عصبی شدم.
‫اشتباه می‌کنی، این یه محافظه.
‫اصلاً حس نمی‌کنم ‫اینطوری تو خطرم.
‫و باید عادت کنی ‫چون این شکلی منو می‌بینی.
‫پس، بهم بگو مارچلو و یه کم بخند.
‫اوه، بس کن، بس کن. ‫و اینو دربیار!
‫سلام، سلام، ‫سلام، سلام.
‫- میشه یه عکس باهات بگیریم؟ ‫- آره، ولی دو دقیقه بهم وقت بدین،
‫دو دقیقه، فقط دو دقیقه.
‫بچه‌ها چه بازی می‌کنید؟
‫ملویل یه کم ‫قاطی کرده.
‫ببین، مادام آرتور ‫درست اونجاست.
‫می‌تونی بری ‫نمایش ترنس‌ات رو اونجا اجرا کنی.
‫خیلی خوششون میاد، از خیابون رد شو. ‫- یواش‌تر، ملویل.
‫من میرم، امشب به اندازه ‫کافی چرت و پرت شنیدم.
‫- نه، تو می‌مونی. تو می‌مونی. ‫- بذار بره.
‫عوضی.
‫این نمایش چه معنی داره؟ ‫شبیه دعوای زن و شوهرا بود.
‫نکنه دوباره با کیارا به هم رسیدی؟ ‫- مگه خلی؟
‫چرا که نه، ممکن بود، ‫آدم چه می‌دونه.
‫برگشت عشق نوجوونی. نه؟
‫خفه شم؟
‫- میشه یه امضا بهم بدی؟ ‫- بله، بله.
‫آره، حتماً، چیزی نداری ‫که روش امضا کنم؟
‫رو بازوم، چیز دیگه‌ای ندارم. ‫نه بابا، رو بازو نه.
‫مارچلو؟ نه، نه، ‫مزاحم نیستی. چی شده؟
‫چی... الان؟
‫نه بابا، مزاحم نیستی، خواب نبودم. ‫ولی بگو، کجایی؟
‫خب، یه پیام بفرست ‫با آدرس و من میام.
‫باشه؟ خوشحالم که ‫بهم زنگ زدی. ها؟
‫تا یه کم دیگه. میام پیشت.
‫مطمئنیم که ‫مارچلو، مارچلو نیست؟
‫- چرا هست، مگه چی شده؟ ‫- چون غیرممکنه.
‫آه، اگه ذهن منطقی‌ات نیاز داره باور کنه
‫که مارچلو، مارچلو نیست، باشه،
‫خب عزیزم، کی بهت میگه ‫که لوکینی واقعاً لوکینیه؟
‫میدونی، ما نباید توانایی خودمون رو
‫برای درک منطقی دنیا دست بالا ‫بگیریم. بهت اطمینان میدم عزیزم.
‫برای درک منطقی دنیا دست بالا بگیریم. ‫بهت اطمینان میدم عزیزم.
‫حتی نباید نگران این باشم که ‫مارچلو بیشتر شبیه یه زنه
‫تا یه مرد؟
‫این واقعاً یه نگرانی ‫مبتذل و کم اهمیت میشه.
‫تو میتونی با خیال راحت بخوابی ‫عشق من.
‫دوستت دارم.
‫چه ساعتی برمیگردی؟
‫آه، نمیدونم، ‫طرف یه کم اهل معاشرته.
‫نمیدونم چقدر طول میکشه ‫تا برسونمش خونه.
‫کار آسونی نیست، میدونی.
‫من شگفت زده ام ‫که ملویل...
‫یعنی، یعنی، ببین، ‫با اون چیزی که...
‫درسته که من اونو خیلی، ‫خیلی، خیلی کم میشناختم.
‫موهای مادرش رو درست میکردم. ‫- آه، واقعاً؟
‫شانتال، یه بمب واقعی.
‫'67. 1966، '67.
‫شوهرش، میشل پوپو، ‫با تریموف میومد دنبالم.
‫قبل از اینکه به دنیا بیاد، من، من، من...
‫من میدونستم که اون قراره
‫یه بچه استثنایی بشه،
‫یعنی ترکیبی از پدر و مادر..
‫خب، مادرش یه شگفتی ‫از نظر خودجوش بودن بود
‫و پدرش یه روشنفکر بزرگ
‫و در عین حال الان ‫یه آدم معمولیه،
‫اون تونسته در گذار
‫از رها کردن همه چیزهای عجیب و غریب ‫به یه آدم معمولی شدن موفق بشه.
‫این نظریه بوکه‌ست.
‫وقتی به بوکه کمک میکردم ‫دیالوگهاش رو تمرین کنه، بهم میگفت:
‫"باید از چیزهای عجیب و غریب خلاص شد، ‫باید معمولی شد."
‫یه کم غم انگیزه، نه؟
‫آه، نه، چون یه بازیگر معمولی ‫یه بازیگر جهانیه.
‫یه بازیگر با شخصیت خیلی قوی ‫بازیگری نیست که خوب کار کنه.
‫بازیگر بزرگ، از نظر بوکه،
‫بازیگریه که شخصیت ‫خاصی نداره،
‫در نتیجه، میتونه ‫هزاران هویت رو بپذیره.
‫میفهمی که اگه کسی ‫یه شخصیت غیرعادی داشته باشه،
‫شخصیت چیز وحشتناکیه.
‫مدت‌ها بود که تو ‫رابطه با به یه نفر بودم.
‫فقط یه بار ازدواج کردم. بعدش عاشقای ‫دیگه هم داشتم، ولی دیگه "زن" نگرفتم.
‫میخواستم وفادار باشم ‫نه اونقدر به اون ازدواج،
‫بلکه به جوونیم.
‫اینه که فی هیچوقت نخواست ‫بفهمه، به هر حال.
‫فی؟
‫فی دانوی.
‫فی دانوی؟ آه، آره، چطور.
‫من به خاطر اون رفتم لس آنجلس.
‫ولی شهر نشدنی‌ایه.
‫همه چیز رو ضدعفونی میکنن، ‫حتی یه گه سگم تو خیابون نیست.
‫برگشتم اروپا تا تو پاریس ‫یه فیلم پر از غم بسازم.
‫من غمگین بودم و کاترین ‫که تو فیلم با من بازی میکرد،
‫اون، اونم یه کم ‫افسرده بود.
‫ما تونستیم غممون رو ‫تبدیل به یه غمِ شاد کنیم.
‫- کاترین... ‫درباره کاترین حرف نزنیم.
‫نه، نه، البته که درباره کاترین ‫حرف نمیزنیم، ما که...
‫ما که آدم های نادونی نیستیم،
‫ولی تو میدونی که من ‫شوهر کاترین بودم؟
‫اون با ژرار دپاردیو بهم خیانت میکرد، باشه، ‫ولی من شوهرش بودم.
‫و هر صبح، وقتی ‫با ماشین منو میبردن سر صحنه،
‫من مدام به خودم میگفتم: ‫"من شوهر کاترین دنوو هستم".
‫"من شوهر ‫کاترین دنوو هستم".
‫ببخشید، کاملاً بی جا حرف زدم، ‫ولی... - نه بابا،
‫من درکت میکنم. خب، من و کاترین ‫تو زندگی واقعی ازدواج نکردیم،
‫ولی سه بار تو فیلم ها با هم ازدواج کردیم.
‫خب، بریم سراغ اصل قصه...
‫اصل قصه؟ منظورت چیه؟
‫اصل قصه، کیاراست.
‫آه.
‫اون ترجیح میداد... ‫که ما تو زندگی واقعی ازدواج کرده بودیم،
‫نه تو سینما.
‫به نظرت الکی دور خودت نمیچرخی، مارچلو؟
‫چرا اینو میگی؟ ‫این داستان...
‫کسی که منتظر برگشتن ‫یه نفر روی یه پل هست
‫بعد از یه سال جدایی، ‫چیزی رو یادت نمیاره؟
‫اوه، خب، تو قبلاً این داستان رو ‫تو سینما تجربه کردی، مارچلو،
‫تو "شب های سفید"، ‫با ویسکونتی، دقیقاً.
‫ولی اون درباره یه سرباز انگلیسی نبود، ‫یه بازیگر اتریشی بود،
‫حتی اسمش رو بهت میگم.
‫بازیگره، اسمش، صبر کن، ‫الان بهت میگم، ماریا ش...!
‫ببخشید، ماریا شل.
‫اوه، لعنتی.
‫نه، نگران نباش، میدونی، ‫برای همه پیش میاد که یه فیلم رو
‫با یه خاطره اشتباه بگیرن، آروم باش.
‫من میرم خونه. ‫تو هم باید برگردی، فابریس.
‫دیروقته، زنت نگران میشه.
‫- ولی فردا همدیگه رو می‌بینیم؟ ‫- آره حتماً.
‫و نیکول رو ول نمی‌کنیم.
‫روی من حساب کن. ‫می‌تونی روی من حساب کنی.
‫بعدش برمی‌گردیم اینجا، ‫شاید فردا اینجا باشه.
‫برمی‌گردیم. می‌تونی روی من حساب کنی.
‫بوس بهت.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟ هان؟
‫روی پل پیدات نکردم، ‫واسه همین اومدم اینجا.
‫اینجا یه کم ساده است، نه؟
‫اومدم یه چیزی ازت بپرسم.
‫چطوری از دست نگهبان ‫رد شدی؟
‫یه اتاق کوچیک واسه یه سیگار هست؟
‫به نظرت من به عنوان یه مرد باورپذیرم؟
‫اوم، باورپذیر واسه چی؟
‫نمی‌دونم، واسه انجام کارایی که ‫از یه مرد انتظار میره.
‫- منظورت سکسه، مارچلو؟ ‫- نه، قبل از...
‫- شب بخیر، دیوید. ‫- سلام، کالین.
‫قبل از اینکه به اون برسیم، مردا ‫خیلی کارای دیگه می‌کنن
‫که ربطی به سکس نداره، نه؟
‫اتاق کوچیکه بالاست.
‫- پس... ‫- چی؟
‫بیخیال اون؛ ‫ولی درباره باورپذیر بودنم چی؟
‫تو به عنوان یه مرد قابل اعتمادی. بیا.
‫مواظب باش.
‫اوه. وای.
‫اینجا جای مورد علاقه منه تو پاریس.
‫به جز پل؟
‫الان وقتش نیست، می‌دونی.
‫آره البته، ببخشید، معذرت می‌خوام، ‫غریزی عمل کردم.
‫آه، آره، بشینیم. ‫- آره.
‫- وقت، وقت سیگاره، نه؟ ‫- آه.
‫می‌تونی همه چیزو ول کنی ‫و زندگیتو از اول شروع کنی؟
‫یه چیزو انتخاب کنی، فقط یه چیز، ‫و بهش وفادار باشی.
‫بتونی اونو تبدیل به ‫دلیل زندگیت کنی.
‫یه چیزی که همه چیزو ‫جمع کنه، که بشه همه چیز.
‫چون وفاداری توئه که ‫اونو بی‌نهایت می‌کنه.
‫می‌تونی این کارو بکنی؟
‫چیه؟ اگه نمی‌خوای بیای، ‫دنبالم نیا.
‫بیا دیگه.
‫خیلی احساس گناه می‌کنم ‫که اونجوری واکنش نشون دادم.
‫هول شدم و از ترس ‫چرت و پرت گفتم.
‫نباید کلاه گیسشو می‌کشیدم.
‫به کلاه گیس فکر نکن، ملویل، ‫اون مهم نیست.
‫ولی به نظرت چشه؟ ‫یه جور گیجی ذهنی
‫یا حتی اسکیزوفرنی؟
‫فقط به باباش نیاز داره، همین.
‫- بالاخره حالش خوب میشه. ‫- اگه هیچوقت خوب نشه چی؟
‫اگه همیشه همینجوری بمونه چی؟
‫هنوز به اون مرحله نرسیدیم. ‫فقط باید یه کم تلاش کنیم.
‫باهاش مثل یه آدم خواب‌گرد رفتار کنیم، ‫که نباید یهو بیدارش کرد.
‫تا حالا شده فکر کنی یه مدت ‫یکی دیگه‌ای؟
‫آره ملویل.
‫واسه من زیاد پیش میاد، ولی معمولاً ‫یکی هست که بگه "وایسا".
‫حق با توئه، من احمقم.
‫آره، می‌دونی، شاید داره سر کارمون می‌ذاره.
‫شاید بهش یه نقش پیشنهاد دادن، ‫و داره بی‌خبر از ما آماده میشه.
‫نکنه دارن یه فیلم زندگی‌نامه‌ای ‫درباره مارچلو می‌سازن؟
‫نه؛ مگر اینکه من بی خبر باشم.
‫الو؟ تویی عزیزم؟
‫- کیاراست؟ ‫- من با ملویلم.
‫تو باغ لوکزامبورگ بودم، دیدمش،
‫داشت تای چی آموزش می‌داد.
‫آه، خب نه، من نمی‌تونم بهش بگم.
‫خودت وقتی دیدیش بهش می‌گی. ‫کجایی؟
‫الان؟
‫اینو دیدی؟
‫کی اهمیت میده.
‫خب، تو اهمیت نمیدی، ولی ما میدیم.
‫چرا صدات خسته‌ست؟
‫دیشب فیلمبرداری تا دیروقت ‫طول کشید.
‫عجیبه که اینجاییم.
‫ما اینجا خوشحال بودیم؟
‫آره. اونم بود.
آوامــووی
‫بله، سلام.
‫سلام آقا، ‫من کاترین دنوو هستم.
‫خیلی وقت پیش با دخترم و پدرش ‫تو آپارتمان شما زندگی می‌کردم.
‫میشه اجازه بدید بیاییم داخل ‫تا خاطرات قدیمی رو مرور کنیم؟
‫البته، بفرمایید بالا. در بازه.
‫ممنون.
‫دیدی؟
‫آدما خیلی مهربونن.
‫با کاترین دنوو خیلی مهربونن.
‫اوه.
‫خب، دیگه اینجا برنگشته بودم.
‫خیلی لطف کرد ‫که ما رو پذیرفت.
‫باعث افتخاره، بفرمایید بشینید.
‫دنبالم بیاید.
‫شما رو تنها می‌ذارم. ‫- ممنون.
‫تا بعد.
‫زمان همه چیزو پاک می‌کنه، ‫می‌دونی.
‫آره، می‌دونم، ولی فکر می‌کردم یه چیزی ‫پیدا می‌کنیم...
‫... که یه چیزی باقی مونده باشه.
‫ولی نه. با این حال، یکسانه.
‫وقتی یکی میره، ‫یه چیزایی ناپدید میشن.
‫باید قبولش کنیم، چیز مهمی نیست.
‫و مثل اشیاء، ‫ما هم سرانجام دفن میشیم.
‫شاید، مردم بعد از مرگمون ‫هنوز درباره‌مون حرف بزنن.
‫یه مدت دوستمون دارن، ولی اینم ‫تموم میشه. همه چی فراموش میشه.
‫به خاطر فیلم‌ها نیست ‫که مارو به یاد میارن.
‫چهره‌هامونو به یاد میارن، ‫ولی دیگه هیچکس نمی‌دونه ما کی بودیم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چی...؟ ‫- بیا.
‫دراز بکش. بیا دیگه.
‫صدای کالاس رو می‌شنوی؟
‫اما... چرا باید ‫صدای کالاس رو بشنوم؟
‫خب، یه کم تلاش کن،
‫یادت نمیاد که کالاس ‫طبقه پایین ما زندگی می‌کرد
‫و آوازهای اپرایی می‌خوند؟
‫یادته؟
‫خب، یادمه که از شومینه می‌شنیدم، ‫ولی الان هیچی نمی‌شنوم.
‫تو چیزی می‌شنوی؟
‫نه.
‫بیا، کمکم کن بلند شم،
‫قبل از اینکه صاحبخونه ‫فکر کنه ما دیوونه‌ایم.
‫چیه؟
‫همیشه شک داشتی که من ‫با کالاس رابطه دارم، نه؟
‫نه بابا، دیگه چی داری واسه خودت می‌بافی؟
‫نگاه کن.
‫تو چشمات می‌بینم که آتیش ‫حسادت زنونه داره دوباره شعله‌ور میشه.
‫واقعاً داری چرت و پرت میگی.
‫دروغگو.
‫اوه نه. اصلاً نه. ‫سعی نکن به من بگی دروغگو.
‫هوم.
‫تو این خونه، همیشه فقط ‫یه دروغگو بوده، تو خوب می‌دونی کیه،
‫یه آدم بی‌سر و پا، آره، که شبا ‫غیبش می‌زد بدون اینکه بگه کجا میره.
‫تو ایتالیا یا هر جای دیگه، راستش... ‫- هیس. آروم باش.
‫نه، ولی... تو به من میگی دروغگو؟
‫واقعاً جرأت می‌کنی ‫داستانو برعکس تعریف کنی؟
‫چندش‌آوره. ‫تو دروغگویی، نه من.
‫می‌خندی؟
‫یه قهوه میل دارید؟
‫می‌تونیم با آرامش حرف بزنیم، ‫نه؟
‫نه، نه، نمی‌خوام آروم باشم، ‫دیگه.
‫آخرش اینکه دیگه نمی‌خوام اینجا بمونم،
‫واسه من یادآور خاطرات خوبی نیست. همین.
‫براتون بیارم؟
‫قهوه مزخرفتو نمی‌خوام.
‫نه، مامان، بیا، یه کم تلاش کن. ‫اوه، بازم باید تلاش کنم.
‫چرا من باید همیشه لبخند بزنم، ‫همش...
‫کاری که با این آپارتمان کردید زشته.
‫- متأسفم. ‫- خب، آره.
‫متأسفم که اینو میگم، ولی حیف، ‫همه جذابیتشو از دست داده.
‫ولی ممنون که مارو پذیرفتید. مرسی. ‫- ممنون از شما برای بازدیدتون.
‫بله؟
‫سلام، ملویل کوچولو.
‫روز فیلمبرداریت چطور پیش میره؟
‫رستاخیز تو چطور پیش میره؟
‫لازم نیست به تو توضیح بدم که مرگ یه ‫اتفاقیه که فقط یه بار برای هر آدمی می‌افته.
‫اما حداقل سه تا زندگی رو تجربه می‌کنیم.
‫صحنه امروز چیه؟
‫یه صحنه عاشقانه.
‫بازم؟
‫خب، ولی در هر صورت ‫بهمون نقش‌های متفاوتی میدن
‫غیر از عاشق‌ها تو سینما؟ ‫- اوه آره، گاهی نقش روح.
‫هوم...
‫و تو این صحنه ‫عاشق کی هستی؟
‫به نظرت؟
‫- یه زن جوون. ‫- اِ، خب، نه، اشتباه می‌کنی.
‫من نقش کسی رو دارم که عاشق ‫یه ایده‌ست، نه یه آدم.
‫و اون ایده چیه؟
‫به نظر خیلی کنجکاو میای، مارچلو، ‫ولی حالا که برات جالبه...
‫... نقش کسیه که فقط ‫به حقیقت اعتقاد داره.
‫یعنی، اون فقط چیزی رو دوست داره که واقعیه. ‫- به نظر خیلی دوست‌داشتنی نمیاد.
‫چرا، اتفاقاً هست.
‫اون شاید فکر می‌کنه دوست‌داشتنیه، ‫ولی برای بقیه چطور؟
‫متأسفانه اکثر بقیه ‫دروغگو هستن.
‫چون اون نمی‌تونه دوستشون داشته باشه.
‫- چون دیگه بهشون اعتقاد نداره. ‫- چون نمی‌تونه عشق بورزه. - اشتباه می‌کنی.
‫قطعاً بیشتر از اونا می‌دونه.
‫ببخشید، دارم اذیتت می‌کنم.
‫داری میری سر فیلمبرداری ‫و من اینجام مزاحمت میشم.
‫من میرم.
‫نه، بمون.
‫اومدم اینجا تا بدونم ‫همه چی بین ما خوبه.
‫تا بدونم هنوز دوستیم.
‫آره، البته.
‫می‌دونی چی خوشحالم می‌کنه؟ ‫- گوش می‌کنم، پسرم.
‫حالا که برگشتی، ‫اگه برات مشکلی نیست،
‫می‌خوام دوباره سرم داد بزنی،
‫مثل تنها باری که ‫این کارو با من کردی.
‫اون شام، کیارا، من و تو، رو ساحل ‫هتلت تو فرمیا.
‫یادته؟ ‫- آره.
‫میشه واسم انجامش بدی؟
‫آره.
‫من لازانیا می‌خورم.
‫چی داری میگی، لازانیا؟ ‫چت شده؟
‫ما تو بهترین رستوران ماهی فرمیا هستیم، ‫تو لازانیا می‌خوای؟
‫این یه انتخاب وحشتناکه، ‫از روی نادونی، مثل یه توریست.
‫خجالت‌آوره، ‫چطور به ذهنت رسید؟
‫من نمی‌تونم دخترمو دست کسی بسپارم ‫که بلد نیست غذا بخوره.
‫شما فرانسوی‌ها وحشتناکین. ‫واقعاً، به نظرم خیلی احمقانه‌س.
‫نمی‌بینی؟ ‫شما که قورباغه می‌خورین،
‫چرا پیتزا سفارش نمی‌دی ‫تو رستوران ماهی؟
‫نه، واقعاً، امکان نداره. ‫امکان نداره، ملویل.
‫ببین، واقعاً نمی‌دونم چت شده، ‫چی از کله‌ت گذشته.
‫نمی‌دونم، ‫ولی به نظرم یه چیز توهم...
‫ببخشید.
‫بله؟
‫از ایتالیاست.
‫- ولی، اونه... اون خودشه؟ ‫- نه بابا، خنگی؟
‫آره.
‫آه. اِم، ولی شما...
‫... شما می‌خواین فردا ‫برنامه رو اجرا کنین؟
‫اِ... خب، پس من باید ‫قطار شب رو بگیرم.
‫نه، واسه من مشکلی نیست، ‫من پاسپورت دارم،
‫همه چی مرتبه، همه... یه چند تا چیز ‫برمی‌دارم، یه چمدون کوچیک.
‫یعنی، نیازی نیست که...
‫البته. آره.
‫آره، خوشحالم صداتو می‌شنوم، ‫ولی الان تو سفارتم.
‫صبر کن، ‫بذار یه جای آروم پیدا کنم.
‫ببخشید، این اتاق خالیه؟
‫- بله، البته. ‫- آه. ممنون.
‫متأسفم، نمی‌خوام مزاحمت بشم ‫اگه سر کاری.
‫اینجوری میگین؟ "در خدمت ‫علیاحضرت ملکه"؟
‫خب، الان اعلیحضرت پادشاه. ‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫فقط می‌خواستم بگم امشب ‫روی پل پیدام نمی‌کنی،
‫باید تا یه ساعت دیگه قطار رم رو بگیرم. ‫واسه کاره.
‫فکر کنم بتونم اینجوری صداش کنم. ‫شاید یه روز برات توضیح بدم.
‫در واقع خیلی چیزا هست که باید بهت بگم.
‫ولی، می‌دونی، ‫نمی‌خواستم اوضاع رو بدتر کنم.
‫نمی‌خواستم مجبورت کنم ‫دوباره منتظر کسی بمونی
‫که قرار نیست بیاد.
‫خب، واقعاً مهربونی. ‫ولی زود از رم برمی‌گردی؟
‫چون می‌خوام دوباره ببینمت.
‫هنوز طعم بوسه‌هات ‫رو لب‌هام مونده.
‫کالین، چه جمله قشنگی.
‫الان میام، فابریس!
‫من، من این جمله رو تو یه فیلم شنیدم
‫و حفظش کردم تا بتونم بهت بگم.
‫الان نمی‌تونم حرف بزنم، ولی کالین...
‫... همه چیزو درباره خودم بهت نگفتم.
‫خوبه. دفعه بعد که همو دیدیم ‫کلی حرف داریم که بزنیم.
‫ببین، الان باید برم، چون...
‫آره، ولی به زودی حرف می‌زنیم؟
‫خداحافظ. ‫- باشه، خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫ببخشید، ها.
‫این برنامه رو می‌شناسی؟
‫نه دقیقاً...
‫ولی بهم گفتن یه جور تاک شوئه ‫واسه غافلگیر کردن، می‌دونی.
‫- نه، ولی اونا می‌دونن تو کی هستی؟ ‫هوم؟
‫خب، آدم مارچلو رو واسه ‫غافلگیری به تلویزیون دعوت نمی‌کنه.
‫این ایده‌شونه، فابریس. ‫می‌خوان مارچلو تو استودیو باشه.
‫اگه تو مرز ایتالیا منو نگه دارن ‫با پاسپورت چیکار کنم؟
‫داری از چی حرف می‌زنی؟
‫خب، عکسم، ‫اونا منو نمی‌شناسن.
‫بابا، چی میگی، فقط به اسمت نگاه می‌کنن. ‫تازه کنترلت نمی‌کنن،
‫شنگن هست. دیگه مرزی وجود نداره.
‫درسته، ولی با ملونی تو دولت،
‫مطمئنم دوباره کنترل مرزی ‫راه انداختن.
‫بگو اگه می‌خوای همراهت بیام، ‫اینجوری اگه مشکلی پیش اومد، من هستم.
‫از پسش برمیام، نگران نباش.
‫هوم.
‫پس، دیگه بین ما ‫هر چی بوده تموم شده.
‫چی داری میگی؟
‫خب، داری منو می‌پیچونی، معلومه.
‫می‌دونم از روی بدجنسی نیست، ‫ولی واقعیت اینه که درد داره.
‫ولی اصلاً نمی‌پیچونمت،
‫فقط نیاز دارم تنهایی برم.
‫بیا حقیقتو به هم بگیم، مارچلو.
‫می‌دونی، احتمال کمی هست ‫بعد از سفرت دوباره همو ببینیم.
‫نه بابا.
‫ولی می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫خب، از اینکه باهات آشنا شدم ‫خیلی خوشحال بودم.
‫اونقدر افتخار می‌کردم، نمی‌تونی تصور کنی،
‫که واسه چند روز دوستت بودم.
‫از اون طرف میشه رفت؟
‫ممنون.
‫دو دقیقه
‫سلام.
‫- خوش اومدی. بفرما. ‫- ممنون.
‫- سفر خوب بود؟ ‫- عالی بود، ممنون، آره.
‫شب بخیر، واسه مدارک، از اون طرف. ‫- این ماسترویانیه. فاوستو. بجنب، دیگه.
‫- ولی ماسترویانی کیه؟ ‫- ای بابا.
‫ببخشید. ببخشید. ‫ولی خیلی دیر شده.
‫میبرمت رختکن، بفرما.
‫خب، بریم، بفرما.
‫بیا تو. خب اینو من میبرم، ‫لباست اینجاست.
‫جینا، پنج دقیقه دیگه میام دنبالش، باشه؟
‫- پنج دقیقه. ‫- برو گمشو بابا.
‫من چطوری تو پنج دقیقه گریمش کنم، هان؟ ‫- خداحافظ، جینا.
‫اِم... بهتره یه قسمت از لباستو بپوشی.
‫- اِم، نه، همینجوری خوبه، مرسی. ‫- یعنی چی، نه؟
‫نه، ترجیح میدم به هیچی دست نزنی.
‫یه کم پودر رو دماغ، نه؟
‫خب، ببین، بیا اینجوری کنیم، ‫حالا که فکر می‌کنی خیلی زرنگی، هان؟
‫پودر، از مال خودت استفاده کن. ‫من مال خودمو بهت نمیدم.
‫شماها فکر کردین کی هستین؟
‫من بین اون بدبخت‌هایی ‫که همراه‌هاشونو با خودشون میارن
‫و آدم‌های بیچاره‌ای مثل تو ‫که نمی‌خوان بهشون دست بزنن،
‫من چجوری کارمو انجام بدم؟ ‫چجوری نون دربیارم؟
‫خداحافظ عزیزم.
‫الو؟
‫الو؟ الو، مامان؟ الو؟
‫چرا جواب نمیدی؟ ‫دو روزه. خلاصۀ کلام، کجایی؟
‫بهم میگی کجایی؟
‫به من دروغ نگو، ها؟
‫من تو آپارتمانتم ‫و می‌دونم که اینجا نخوابیدی.
‫اومدم گوشواره‌های سبزی رو که ‫بهت قرض دادم پس بگیرم.
‫من رُمَم. گوشواره‌ها تو کشوی ‫پاتختی منن.
‫آره، آره، پیداشون کردم. ‫- آها.
‫- تو رُم چیکار می‌کنی؟ ‫خب، لازم بود دوباره بیام اینجا.
‫و بعدشم دلم می‌خواست، ها.
‫ببخشید، ‫باید قبلش بهت خبر می‌دادم.
‫و کی برمی‌گردی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫یعنی چی "نمی‌دونم"؟ معنیش چیه؟ ‫یعنی دو روز دیگه،
‫یه هفته دیگه، نمی‌فهمم، هیچوقت؟
‫جوابمو بده.
‫نمی‌خوای خونه زندگیتو ببری اونجا که؟
‫یعنی، نمی‌خوای که تا اونجا ‫پیش بری که تو رُم زندگی کنی؟
‫خب، اگه یه روزی بخوام اینکارو بکنم،
‫بهت قول میدم اولین نفری باشی که ‫می‌فهمه. من اینجام واسه یه مصاحبه،
‫واسه اینکه یه کم بگردم.
‫مطبوعات ایتالیا رو که می‌شناسی، ‫نباید بهشون اعتماد کرد.
‫می‌دونم، ولی این تلویزیونه، ‫و زنده‌ست.
‫می‌تونم هر چی می‌خوام بگم.
‫ولی چی می‌خوای بگی، دیگه؟ ‫به اونا چه ربطی داره؟
‫یه کم بیشتر رازداری کن. ‫به خاطر من.
‫- تو مارچلویی؟ ‫معلومه که من مارچلوام.
‫و یه مارچلوی مناسب مناسبت‌های بزرگ، ‫باور کن.
‫بیاین یه قسمت از این ‫فیلم فوق‌العاده رو ببینیم،
‫که شما توش کنار مارچلو ماسترویانی ‫بازی می‌کنین.
‫عالیه.
‫آنجلا.
‫آنجلا. چیکار می‌کنی؟
‫دارم واسه جشن مریم باکره ‫گل درست می‌کنم.
‫منم دلم می‌خواست گل جمع کنم.
‫فقط اینکه من هیچوقت نمی‌دونم ‫این گل‌ها رو به کی بدم.
‫- نه... ‫- تو می‌فهمی، مگه نه؟
‫- شماره. ‫- شماره؟
‫شماره اون طرف...
‫هوم...
‫آنجلا.
‫می‌تونیم بگیم که این فیلم ‫واسه شما یه فیلم اساسی بود،
‫یه نقطه عطف واقعی تو زندگیتون.
‫می‌شه گفت. اولین فیلمم بود ‫و یه اسکار هم گرفت.
‫- خب، رسیدیم. بفرمایید، دنبالم بیاین. ‫- مارچلو چجوری بود؟
‫به مارچلو حسودیم می‌شد ‫به خاطر بی‌خیالیش،
‫شل و ولیش.
‫- شل و ولی؟ ‫- همونجوری که تو رُم میگن.
‫آره، حتی وقتی یه صحنه‌ی ‫پرابهت و مهم بازی می‌کرد،
‫بعدش می‌رفت یه گوشه ‫و می‌خوابید.
‫و من خیلی بهش حسودیم می‌شد.
‫استفانیا، من بهت یه قولی داده بودم،
‫یعنی اینکه یه سورپرایز خیلی خوب ‫بهت بدم.
‫و این واسه من یه سورپرایز ‫فوق‌العاده‌ست.
‫چون از پاریس یه خبر گرفتیم،
‫خبر یه مارچلوی جدید ‫یا یه مارچلوی تازه
‫البته، ‫من بلافاصله بهش زنگ زدم،
‫ازش خواستم امشب بیاد اینجا،
‫تا از خودت بشنوم که آیا واقعاً ‫یه کلاهبرداره
‫یا نه، یا اینکه واقعاً ‫یه معجزه‌ست.
‫آه، بله.
‫سر جاهاتون، سر جاهاتون. ‫برو. برو، برو.
‫برین، شما هم، زود باشین، بدویین.
‫- نه، من میرم... ‫- شما هم بیا، بیا.
‫شماره شش، بفرمایید، بفرمایید.
‫بچه‌ها، مواظب باشین، ‫تابلوها رو خوب نشون بدین.
‫و یادتون باشه، باید سرگرم‌کننده باشه.
‫- ولی من برای مصاحبه اومدم. ‫- آره، بعداً. باشه، بریم.
‫- بچه‌ها، زود باشین. ‫- آره، ولی مصاحبه چی؟
‫بعداً، بعداً.
‫و بازش می‌کنیم، چرخ رو باز می‌کنیم.
‫بفرما.
‫همونطور که می‌بینی، جلوت ‫هفت تا مارچلوی احتمالی هست.
‫بله.
‫می‌تونی بری نزدیک‌تر، ‫از نزدیک بررسیشون کنی.
‫تو مارچلو رو می‌شناختی،
‫حتماً چهره‌ش رو کاملاً یادته، ‫و روحیه‌ش رو هم همینطور.
‫- بله. ‫ممکنه مثل شماره یک باشه؟
‫با لباس‌های "طلاق به سبک ایتالیایی" ‫ساخته پیترو جرمی.
‫یا شاید شماره دو بیشتر به نظرت آشناست؟
‫همونطور که توی "زندگی سگی" ‫مونیچلی و استنو بود.
‫یا...
‫ببخشید.
‫.. شماره سه ما رو ‫پیش اتوره اسکولا می‌بره.
‫"یک روز خاص".
‫چهارمی: "چشم‌های سیاه" ‫ساخته میخالکوف.
‫شماره پنج... ‫- اوه.
‫.. از "پرواز" ساخته آنجلوپولوس.
‫شماره شش،
‫اینطوری می‌تونسته لباس پوشیده باشه...
‫.. توی "جینجر و فرد" ‫ساخته فدریکو فلینی.
‫شماره شش داره تو رو آشفته می‌کنه، ‫استفانیا؟ چی شده؟
‫خودشه. ‫خودشه، مطمئنم، شماره شش.
‫مطمئنی؟
‫آره، آره، ششه، ششه.
‫ولی می‌بینم خیلی هیجان‌زده‌ای، ‫علاوه بر اینکه مطمئنی.
‫- اوه، آره. ‫- مطمئنی؟
‫مطمئنم، ولی این یه موقعیت ‫خیلی خاصه که...
‫یعنی اون...
‫.. اون مارچلوئه. ‫- بیا، شماره شش. بیا نزدیک‌تر.
‫اون مارچلوئه، ولی در عین حال نیست.
‫چرخ رو می‌بندیم، فعلاً. بگو ببینم.
‫و بنابراین، چطور بگم، ‫یه موقعیت عجیبه،
‫چون به هر حال من خیلی ‫دلم می‌خواد که اون باشه.
‫مارچلوئه، ولی مارچلو نیست.
‫ما به مدرک ‫نیاز داریم.
‫بله.
‫همه‌تون یادتونه وقتی ماسترویانی ‫با مینای ما خوند.
‫- بله. ‫- می‌خوام اون ویدیو رو دوباره برات پخش کنم.
‫می‌شه یه لحظه بیای؟
‫ببین، مارچلو دیگه نیست...
‫تو نمی‌تونی طوری زندگی کنی ‫انگار که وجود نداری.
‫قول می‌دی؟
‫فقط مارچلو ‫می‌تونست یه سگ رو به خوندن وادار کنه.
‫و حالا نوبت اونه.
‫وقتشه به ما ثابت کنه
‫که شما دقیقاً همون کسی هستین ‫که می‌گین هستین.
‫سگ رو به خوندن وادار کن، ‫مارچلوی عزیز.
‫آفرین.
‫آفرین، از پسش براومدی. آره، آره.
‫فکر کنم.
‫ولی شما ‫مارچلو نیستین.
‫نه. شما مارچلو نیستین.
‫حقیقت رو بگین، شما کی هستین؟ ‫شما کی هستین؟
‫شما مارچلو نیستین. می‌خوایم همه چیز رو ‫بدونیم، می‌خوایم بدونیم کی هستین.
‫حقیقت رو به ما بگین. ‫ما حقیقت رو می‌خوایم، نه؟
‫حقیقت. حقیقت.
‫- حقیقت. ‫- حقیقت.
‫حقیقت. حقیقت. حقیقت.
‫حقیقت. حقیقت. ‫حقیقت.
‫ببخشید. ببخشید، من...
‫حقیقت. حقیقت.
‫هی. ببخشید. ‫ببخشید، میکروفون.
‫داری خیلی غیرحرفه‌ای ‫رفتار می‌کنی.
‫فکر می‌کنی چون فرانسوی هستی ‫از ما بهتری؟
‫- برو بابا. ‫- کجا داری با این عجله می‌ری؟
‫آه! عوضیا. لعنتی!
‫- این احمق کدوم گوری رفت؟ ‫- اون طرف.
‫برین بگیرینش، ‫برش گردونین اینجا، زود باشین! بجنبین!
‫زود باشین، زود باشین، بدویین!
‫کجا رفت؟
‫مارچلو. مارچلو. ‫مارچلو، بیا اینجا.
‫مارچلو! بگیرینش!
‫مارچلو!
‫تو چی؟
‫سلام. اینجا چیکار می‌کنی؟ هان؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ بیا.
‫بفرما. بفرما.
‫آره.
‫چیکار می‌کنی؟ چیکار می‌کنی؟
‫هی، داره منو دست میندازه، ببین.
‫برات بد میشه‌ها.
‫ببین میبرمت زندان، ‫میندازمت پشت میله‌ها!
‫بیا بریم. از این طرف.
‫این چیکار کرده؟
‫- یکی دیگه که پریده تو فواره تروی. ‫- خوبه دیگه.
‫عالیه.
‫منو فوری از اینجا ببرین بیرون! می‌خوام ‫همین الان با پاپ حرف بزنم.
‫فکر کنم بهتره ‫منو بندازین تو سلول زن‌ها.
‫چرا؟
‫این چه داستانیه دیگه؟ ‫خواهش می‌کنم، دنبالم بیاین. از این طرف.
‫کجا بذارمت؟ نمی‌دونم. کجا ‫باید بذارمت؟ اینجا خوبه؟ هان؟
‫- آره، این عالیه. ‫- آها. بفرمایید.
‫اگه لازم باشه، می‌تونم ‫با استاندار هم حرف بزنم!
‫زنم استاندار رو می‌شناسه!
‫اوه! اوه!
‫آقای ماسترویانی.
‫اون آدمای تلویزیون ‫اینو واسه شما گذاشتن.
‫و ازم خواستن ‫این پاکت رو هم بهتون بدم.
‫آه، به قولشون عمل کردن. ‫ممنون.
‫شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫اونجا تنهایی چه حسی داری؟
‫پر از غم، ‫درد، حسادت؟
‫یه جورایی انگار ‫یه گره تو معده‌ام باشه.
‫در واقع حتی بدتره.
‫حس می‌کنم دارم ‫تو خاطرات کند و کاو می‌کنم.
‫می‌خوای بیام پیشت؟
‫من عاشق رانندگی‌ام، می‌تونم برم ‫و برگردم بدون مشکل.
‫فردا چیکار می‌کنی؟
‫خب، تلویزیون دو شب هتل ‫تو فورمیا واسم رزرو کرده.
‫جزو دستمزدم بود.
‫هتل چطوره؟
‫خب، خیلی وقته نرفتم اونجا. ‫حتماً عوض شده.
‫ولی نیاز دارم دریا رو ببینم.
‫آها. از هتل دریا دیده می‌شه؟
‫- اوهوم. ‫راحته؟
‫اوهوم.
‫بهت گفته بودم که عاشق ‫اسکیت روی یخم؟
‫آه نه، هیچوقت بهم نگفته بودی.
‫این علاقه رو از کی ‫به ارث بردی؟
‫خب، مامانم نگاهش می‌کرد. ‫ایدا. سلیقه‌شو به ارث بردم.
‫و بعدش کاری کردم ‫که دخترم هم عاشقش بشه.
‫آه، خب، اگه تو دوست داری، ‫منم تلاشمو می‌کنم.
‫جدی؟
‫قوانین اسکیت روی یخ ‫نباید خیلی پیچیده باشن.
‫هان؟ از فردا می‌شینم مطالعه‌شون می‌کنم.
‫و، تو-تو... فقط یه سوال.
‫تو می‌خوای تمرینش کنی ‫یا فقط تماشاچی باشی؟
‫من آماده همه چیزم. ‫- اوم...
‫تمرین؟ باشه. ‫پس فردا ثبت‌نام می‌کنیم
‫و ما دو تا به زودی دابل فلیپ می‌زنیم. ‫(دو چرخش کامل و پشت هم در ورزش اسکی روی یخ)
‫هان؟ خوشحالم ‫که بهم زنگ زدی.
‫دیر وقته. ‫- نه، دیوونه شدی؟
‫نه، من مثل یه احمق، فکر می‌کردم ‫دیگه بهم زنگ نمی‌زنی.
‫به زودی می‌بینمت، محکم بغلت می‌کنم.
‫یه بغل.
‫تو این سن و سال می‌خوای ‫اسکیت روی یخ یاد بگیری؟
‫چرا که نه؟
‫چرا که نه، خانم؟ ‫- اوهوم.
‫چه قوی‌ان. وای. آفرین.
‫چه قشنگه.
‫آفرین.
‫نگران نباش عزیزم، ها؟
‫ایتالیایی‌ها هیچوقت نمی‌افتن، ‫فقط فرانسوی‌ها اینکارو می‌کنن.
‫فکر می‌کنی بهشون شیش می‌دن؟
‫اوم، خب، حقشونه.
‫ولی می‌دونی که رو داورها ‫نمی‌شه خیلی حساب کرد.
‫آه. صبر کن، ها؟ صبر کن.
‫بفرما.
‫آروم، کیارتا، ها؟ آروم، آروم.
‫آفرین، آفرین، کوچولو.
‫مارچلو! هی. ‫مارچلو، بیا.
‫مارچلو. بیا دیگه. مارچلو.
‫بیا دیگه. بیا دیگه.
‫مارچلو. بیا. بیا اینجا.
‫من می‌دونستم تویی. ‫آه، چه خوبه که دوباره می‌بینمت.
‫منو یادت میاد؟
‫ای، نه، معلومه که یادت ‫نمیاد، بدجنس.
‫بگو ببینم، چرا انقدر غمگینی؟
‫ولی من غمگین نیستم.
‫چرا هستی، من یه مدته ‫دارم نگاهت می‌کنم، ها؟
‫و می‌بینم که میری اینور و اونور، ‫انگار که دو دلی بپری تو آب.
‫نه، اصلاً همچین قصدی ندارم، ‫ببین.
‫اومدی تعطیلات؟
‫- فقط واسه آخر هفته. ‫- همون هتل همیشگیت؟
‫آره آره.
‫خب، کمکم کن بلند شم، ‫یه کم سردمه، من میرم تو.
‫کمکم میکنی؟
‫- آره. ‫- نه نه، ولش کن، خودم میتونم.
‫مارچلو...
‫.. یه بوس بهم بده.
‫گونه هام... ‫نیاز به یه بوس دارن.
‫واقعاً منو یادت نمیاد؟
‫نمیدونی اسمم چیه؟ ‫- چرا...
‫خب، بگو دیگه، اسمم چیه؟
‫هان؟ ‫- فرانچسکا.
‫- نه بابا. ‫- آها، میدونستم.
‫عجب آدم پستی هستی.
‫دیگه باورت نمیکنم.
‫سیلویا؟ آلساندرا؟ ایزابلا؟
‫کلاه. کلاه...
‫جو... جولیا. کلودیا. صوفیا...
‫ولی...
‫ببخشید، خانم کلاهشو ‫جا گذاشته.
‫بله. دسر میل دارید، قهوه؟
‫یه قهوه. میتونم رو ‫تراس بخورمش؟ اینجوری یه سیگارم میکشم.
‫البته، آقا. الان براتون میارم.
‫ممنون.
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫خب، من نمیتونستم یه دوستی رو ‫که میگه پر از غم و حسادته
‫بدون حمایت ول کنم.
‫امکان نداشت.
‫و... ترجیح دادم تنها نیام.
‫آره، چند تا از دوستای ‫پاریسیمو با خودم آوردم.
‫- هی. ‫- هی.
‫- سلام. ‫- شب بخیر.
‫- مارچلو. ‫- منتظرتیم واسه بازی.
‫- دو تا تیم درست میکنیم. ‫- چند نفریم؟
‫- خوشحالی که اینجاییم؟ ‫- اوهوم.
‫فابریس بود که همه رو کشوند اینجا.
‫یه دوست خوب پیدا کردی، میدونی؟ ‫- اوهوم.
‫خب، تیم ها چی شد؟
‫نمیشه شوخی کرد، باید ‫گرم کنیم، بچه ها.
‫خب، آماده، بدو، ‫عضله ها رو بکشید.
‫عضله ها؟ مچ دست ها مهم ترن، ‫اونا تو خطرن.
‫اینجوریه، ‫چون وقتی این حرکت رو میکنی...
‫چرخش مچ دست ها.
‫اینجوری بچرخون.
‫چرخش مچ پاها. ‫مچ پاها.
‫- آها، مچ پاها. ‫و حالا شونه ها.
‫خب، آماده ایم، ‫میتونیم بازی کنیم.
‫این چی بود؟ ‫این گرم کردن بود.
‫- بزن بریم. ‫- اوه!
‫این خشونت دگرجنس گراهاست.
‫اینجوری بازی نمیکنن.
‫سعی کنیم تو سطح ‫خودمون بازی کنیم.
‫- کدوم؟ ‫- خب، یه سطح متوسط.
‫یه سطح متوسط رو به پایین. ‫بدون خشونت.
‫- بگیرش، نیکول. ‫- آره، همینجوری. نه، افتاد.
‫نتونستم بگیرمش.
‫من استرس میگیرم وقتی توپ ‫میاد نزدیکم.
‫- بگیرش، ملویل. ‫- اومدم! - آفرین!
‫نمیشه رو شن ها ‫دوید.
‫اوه، لعنتی. ‫خیلی محکم بود.
‫افتاد تو آب. ‫ترسید و رفت کنار.
‫کولین!
‫اینجوری خیلی محکمه، ‫زیادی زور زدی.
‫فهمیدم که درموردت اشتباه میکردم.
‫آها. تو راه پشت سرم ‫حرف زدید؟
‫و میخواستم معذرت خواهی کنم که ‫نفهمیدم واقعاً کی هستی.
‫اوه، لازم نیست معذرت خواهی کنی.
‫همون چیزی که ازم دیدی ‫خوب بود.
‫اون انگلیسیه واسش زیادی جوون نیست؟
‫- چی؟ - اون انگلیسیه واسش ‫زیادی جوون نیست؟
‫به نظرم بیشتر واسه اونه که ‫زیادی جوونه تا واسه اون،
‫طبق اطلاعات من.
‫- چی؟ ‫- در واقع، مطمئنم.
‫- آه، شماها دیوونه اید. ‫- آه، آره، ممکنه. - چی؟
‫- سلام به همه. ‫- سلام.
‫- سلام کاترین. ‫- چطوری، کولین؟ - خوبم، مرسی.
‫- خوب خوابیدی، نیکول؟ ‫- خیلی.
‫- اوه، چه چشمای خواب آلودی، فابریس. ‫- آره.
‫زود بیدار شدی، بنجامین. ‫اوه، ملویل، خیلی خوشگل شدی.
‫آه، مرسی کاترین، تو هم همینطور.
‫چطوری، عزیزم؟ چه دیوونگی ای.
‫خب، معذرت میخوام. خب، نه، معذرت نمیخوام.
‫- چی شده؟ ‫- اوه، هیچی. - چی؟
‫نه، ببخشید، فضولی کردم.
‫نه...
‫باید بری پیشش.
‫مارچلو، چرا می‌خندی؟
‫این شوخی خیلی بی‌رحمانه است.
‫مارچلو، چرا می‌خندی؟
‫از اینجا که نگاه می‌کنم، ‫اصلا خنده‌دار نیست.
‫این شوخی بدی که تو می‌کنی
‫با این غیبت نابخشودنی‌ات.
‫می‌دونی؟ دیگه برام لذت‌بخش نیست.
‫یه نمایش مسخره‌ایه.
‫گم شدی، نمی‌دونم کجا.
‫تو به هدفت رسیدی، من می‌ترسم.
‫دیگه اشک‌هام صورتمو خیس نمی‌کنه.
‫می‌ریزن، آره، اما تو دلم.
‫تو درونم جهنمه.
‫# هی، مارچلو، چرا میخندی؟ #
‫از اینجا که نگاه می‌کنم، ‫دیگه خنده‌دار نیست.
‫مارچلو، چرا می‌خندی؟
‫نه، نمی‌تونه خیلی دیگه طول بکشه.
‫چون هرچی بیشتر فکر ‫می‌کنم، بیشتر می‌لرزم.
‫همه خنده‌های شیطنت‌آمیزتو ‫به جهنم می‌فرستم.
‫بیا دوباره با هم باشیم، واقعا.
‫نه، نمی‌تونه دیگه خیلی طول بکشه.
‫همه ترفندهاتو بذار کنار.
‫برگرد به زمان حال، الان،
‫ به اول.
‫مارچلو، چرا می‌خندی؟
‫این شوخی خیلی بی‌رحمانه است.
‫مارچلو، چرا می‌خندی؟
‫همه چی خوبه؟
‫از اینجا که نگاه می‌کنم، ‫اصلا خنده‌دار نیست.
‫دعوای زناشویی بود ‫یا بین مادر و دختر؟
‫ما دعوا نکردیم، بهت اطمینان میدم. ‫من هرگز نمیتونم با اون دعوا کنم.
‫شنا بلده؟
‫صبر کن!
‫داری زیادی دور میشی!
‫- کیارا. بیا. ‫- برگرد.
‫کجا میری؟
‫- داره چیکار میکنه؟ ‫- گفتم برگرد!
‫- برگرد! ‫- منتظرمون باش.
‫حالت خوبه، نیکول؟ ‫آره.
‫صبر کن! ‫داریم میایم.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz